Στο… απαγορευτικό σήμα της κ. Βάσως Παπανδρέου, προέδρου της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, σταμάτησε χθες η πορεία επικύρωσης της δανειακής σύμβασης με την «τρόικα» για τα 110 δις. ευρώ, παρότι ο υπουργός Οικονομικών, Γ. Παπακωνσταντίνου, επιμένει ότι η επικύρωση ήταν μία από τις πολιτικές δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση έναντι των πιστωτών, για τη διάσωση της χώρας από τη χρεοκοπία!
Η σύμβαση, που, όπως αποκάλυψε χθες το “S”, δίνει στους πιστωτές της χώρας (κράτη της Ευρωζώνης και ΔΝΤ) τη δυνατότητα ακόμη και να κατασχέσουν δημόσια περιουσία με συνοπτικές διαδικασίες, τονίσθηκε χθες από την κ. Παπανδρέου ότι δεν υπάρχει λόγος να επικυρωθεί από τη Βουλή, αποκτώντας έτσι αυξημένη δεσμευτικότητα, αφού έχει την υπογραφή του εξουσιοδοτημένου προς τούτο, υπουργού Οικονομικών.
Με την τοποθέτησή της αυτή, η κ. Παπανδρέου δεν φαίνεται να συμμερίζεται την άποψη του υπουργείου Οικονομικών, ότι η επικύρωση της σύμβασης από τη Βουλή αποτελεί πολιτική δέσμευση της κυβέρνησης με μεγάλη σημασία. Αυτό αποτυπώνεται, άλλωστε, στις πρώτες γραμμές της εισηγητικής έκθεσης, από την οποία συνοδεύεται το κείμενο της σύμβασης, που έχει κατατεθεί στη Βουλή από τον κ. Παπακωνσταντίνου:
n «Με το προτεινόμενο Σχέδιο Νόμου, πραγματοποιείται η πολιτική δέσμευση της Κυβέρνησης να φέρει για συζήτηση και κύρωση στην Εθνική Αντιπροσωπεία όλα τα συμβατικά κείμενα, μαζί με τα παραρτήματα και προσαρτήματά τους με τα οποία η ελληνική κυβέρνηση εξασφάλισε τη χρηματοδότηση της χώρας από τα υπόλοιπα κράτη μέλη της Ευρωζώνης με δανειακά κεφάλαια ύψους 80 δις ευρώ και από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με δανειακά κεφάλαια ύψους 30 δις ευρώ».
Η εμπλοκή με την επικύρωση της σύμβασης πάντως, ακόμη και αν δεν αρθεί με κάποια παρέμβαση από το Μαξίμου τις επόμενες ημέρες, εκτιμάται ότι δεν θα δημιουργήσει προβλήματα στις εκταμιεύσεις των επόμενων δόσεων του δανείου. Όπως τονίζουν τραπεζικά στελέχη, παρότι οι πιστωτές της χώρας θα επιθυμούσαν διακαώς να αποκτήσει αυξημένη δεσμευτικότητα το κείμενο της δανειακής σύμβασης, θα ποιήσουν τελικά την ανάγκη φιλοτιμία και θα αποφύγουν να θέσουν θέμα «παγώματος» των πιστώσεων στην Ελλάδα.
«Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα, αλλά και η ευρύτερη ισορροπία στις διεθνείς αγορές, κρέμεται αυτή την περίοδο από μια κλωστή», τονίζει χαρακτηριστικά τραπεζικό στέλεχος. «Οι διεθνείς πιστωτές της Ελλάδας δεν θέλουν οποιαδήποτε εμπλοκή, ή έστω και υπόνοια εμπλοκής, στη χρηματοδότηση της χώρας αυτή την περίοδο και δεν αναμένεται να αντιδράσουν παρά μόνο με κάποιες παρασκηνιακές “γκρίνιες”, αν τελικά η σύμβαση δεν κυρωθεί από τη Βουλή».
Αξίζει να σημειωθεί, ότι υπάρχει αρκετά σημαντική νομική διαφορά, ανάμεσα σε μια δανειακή σύμβαση υπογεγραμμένη μόνο από τον υπουργό Οικονομικών και σε μια σύμβαση που θα έχει επικυρωθεί από τη Βουλή, δεσμεύοντας ουσιαστικά με αμετάκλητο τρόπο ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της χώρας στο διηνεκές.
Και αυτό γιατί, όπως εξηγούν έγκριτοι νομικοί, η σύμβαση δανεισμού προβλέπει δρακόντεια μέτρα κατά της Ελλάδας, αν για οποιοδήποτε λόγο στο μέλλον η χώρα θελήσει ή υποχρεωθεί να κηρύξει στάση πληρωμών.
Για παράδειγμα, με τη δανειακή σύμβαση ορίζεται, ότι «ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία, από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή, και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».
Αυτό σημαίνει, ότι σε περίπτωση στάσης πληρωμών και μη εθελοντικής επαναδιαπραγμάτευσης των όρων του χρέους, η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει μια σχεδόν αυτόματη διαδικασία κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων του Δημοσίου, με την έκδοση από τους πιστωτές μιας διεθνούς «διαταγής πληρωμής» από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, την οποία θα έχουν την υποχρέωση να εφαρμόσουν εις βάρος του Δημοσίου τα ελληνικά δικαστήρια.
Αυτοί οι επαχθέστατοι όροι δανεισμού έχει μεγάλη σημασία αν θα είναι επικυρωμένοι από τη Βουλή, ή απλώς θα φέρουν την υπογραφή ενός υπουργού μίας ελληνικής κυβέρνησης: στη δεύτερη περίπτωση, οι εθνικές αρχές θα διατηρήσουν έστω και ελάχιστα περιθώρια προσβολής με νομικά μέσα μιας μελλοντικής διαδικασίας κατάσχεσης περιουσιακών στοιχείων, ενώ στην πρώτη περίπτωση θα είναι πρακτικά αδύνατο να αμφισβητηθεί ένας συμβατικός όρος που φέρει τη «σφραγίδα» του Κοινοβουλίου.
«Αυτή την περίοδο, όσο λιγότερες δεσμεύσεις αναλαμβάνει η χώρα έναντι των πιστωτών της, τόσο το καλύτερο για το μέλλον», τονίζει χαρακτηριστικά έμπειρο τραπεζικό στέλεχος. Υπό την έννοια αυτή, η χθεσινή εμπλοκή στη Βουλή, με πρωτοβουλία της κ. Παπανδρέου, ίσως να είναι ευπρόσδεκτη εξέλιξη…
Σε επίπεδο εσωτερικού πολιτικού παιχνιδιού, πάντως, η κ. Παπανδρέου φαίνεται να κερδίζει συνεχώς «πόντους» το τελευταίο διάστημα, εις βάρος του κ. Παπακωνσταντίνου: αρχικά ηγήθηκε της εσωκομματικής επίθεσης, κατά της Τράπεζας της Ελλάδος, για τις μεθοδεύσεις που ευνόησαν τη δράση των κερδοσκόπων κατά των ελληνικών ομολόγων. Παρότι ο κ. Παπακωνσταντίνου επιχείρησε να κλείσει με συνοπτικές διαδικασίες το θέμα, ο Πρωθυπουργός, όταν κλήθηκε να τοποθετηθεί επ’ αυτού στη Βουλή, απέφυγε να ταυτισθεί με τον κ. Παπακωνσταντίνου, αφήνοντας ανοικτό το πεδίο διερεύνησης της υπόθεσης.
Με το τελευταίο της κοινοβουλευτικό «χτύπημα», αρκετά στελέχη του ΠΑΣΟΚ λένε πλέον, ότι η κ. Παπανδρέου αναβαθμίζεται αισθητά, σε ρόλο «επιτηρητή» του «τσάρου» της οικονομίας, χωρίς προς το παρόν να διαφαίνεται ότι αυτό ενοχλεί το Μέγαρα Μαξίμου…
Source:http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/lr------lr-2010062224877/
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Greek Ecomonic Crisis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Greek Ecomonic Crisis. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 23 Ιουνίου 2010
Τρίτη 9 Μαρτίου 2010
Fitch: Κατάλληλη η πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας
Fitch: Κατάλληλη η πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας: "«H πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας είναι κατάλληλη», ανέφερε σήμερα ο οίκος αξιολόγησης Fitch Ratings."
(Via TA NEA RSS FEED.)
Κλείδωσε η στήριξη από Σαρκοζί, Μέρκελ
Κλείδωσε η στήριξη από Σαρκοζί, Μέρκελ: "«Σφράγισε» το σχέδιο στήριξης του ευρώ- και της ελληνικής οικονομίας- το ταξίδι Παπανδρέου στο Παρίσι. Σε μία εγκάρδια συνεννόηση με τον κ. Ν. Σαρκοζί- και σε τηλεφωνική διάσκεψη με την κ. Α. Μέρκελ- συμφώνησαν για πρωτοβουλίες που θα διασφαλίσουν το ευρώ από τις επιθέσεις των κερδοσκόπων."
(Via TA NEA RSS FEED.)
Γαλλικό… τσιμπούσι σε αγορά ομολόγων και ΧΑ!
http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/2010-03-07-23-41-07-2010030720753/
Τσιμπούσι… α λα γαλλικά στην αγορά ομολόγων και το ΧΑ αρχίζει από σήμερα, σύμφωνα με έγκυρους παράγοντες της αγοράς, μετά τη λήξη του ευρωπαϊκού σκέλους της περιοδείας Παπανδρέου στο Βερολίνο και το Παρίσι, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί έδωσε στις αγορές τις διαβεβαιώσεις που περίμεναν, για να «ζεσταθεί» και πάλι το επενδυτικό ενδιαφέρον για ελληνικές αξίες.
Τα χείλη του Γάλλου προέδρου, ο οποίος σημειωτέον έχει εύλογα σοβαρό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, καθώς οι τράπεζες της χώρας του έχουν τη μεγαλύτερη έκθεση σε ελληνικό χρέος (ύψους 75 δις. δολ., σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών), δεν ήταν χθες «σφραγισμένα», όπως της Γερμανίδας καγκελαρίου, που για εσωτερικούς λόγους ήταν πολιτικά απαγορευτικό να μιλήσει δημόσια για το σχέδιο που έχει πράγματι εκπονηθεί από τις ευρωπαϊκές ηγεσίες για την Ελλάδα.
Τσιμπούσι… α λα γαλλικά στην αγορά ομολόγων και το ΧΑ αρχίζει από σήμερα, σύμφωνα με έγκυρους παράγοντες της αγοράς, μετά τη λήξη του ευρωπαϊκού σκέλους της περιοδείας Παπανδρέου στο Βερολίνο και το Παρίσι, καθώς ο Γάλλος πρόεδρος Σαρκοζί έδωσε στις αγορές τις διαβεβαιώσεις που περίμεναν, για να «ζεσταθεί» και πάλι το επενδυτικό ενδιαφέρον για ελληνικές αξίες.
Τα χείλη του Γάλλου προέδρου, ο οποίος σημειωτέον έχει εύλογα σοβαρό ενδιαφέρον για την Ελλάδα, καθώς οι τράπεζες της χώρας του έχουν τη μεγαλύτερη έκθεση σε ελληνικό χρέος (ύψους 75 δις. δολ., σύμφωνα με στοιχεία της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών), δεν ήταν χθες «σφραγισμένα», όπως της Γερμανίδας καγκελαρίου, που για εσωτερικούς λόγους ήταν πολιτικά απαγορευτικό να μιλήσει δημόσια για το σχέδιο που έχει πράγματι εκπονηθεί από τις ευρωπαϊκές ηγεσίες για την Ελλάδα.
Σάββατο 6 Μαρτίου 2010
Έκδοση δεκαετούς ομολόγου από το Ελληνικό Δημόσιο
Έκδοση δεκαετούς ομολόγου από το Ελληνικό Δημόσιο: "
Στην έκδοση δεκαετούς ομολόγου προχωρεί το Ελληνικό Δημόσιο, μετά το θετικό αντίκτυπο που είχε στις αγορές η ανακοίνωση του πακέτου σκληρών μέτρων για τη μείωση του ελλείμματος.
Όπως έγινε γνωστό, το βιβλίο προσφορών άνοιξε σήμερα και διαχειριστές είναι οι Barclays, HSBC, Nomura, Εθνική Τράπεζα και Τράπεζα Πειραιώς. Στόχος η κάλυψη των δανειακών αναγκών του Δημοσίου, οι οποίες το δίμηνο Απριλίου - Μαΐου ανέρχονται σε 20 δισ. ευρώ.
Μετά την ανακοίνωση της έκδοσης η διαφορά των αποδόσεων μεταξύ των ελληνικών και των γερμανικών 10ετών ομολόγων (spread) ανήλθε στις 296 μονάδες, έναντι 286 ποσοστιαίες μονάδες την Τετάρτη.
Όπως σημειώνουν παράγοντες της αγοράς, το κόστος δανεισμού του Δημοσίου θα είναι αρκετά αυξημένο, καθώς με βάση την τωρινή εικόνα της αγοράς η εκτιμώμενη απόδοση θα διαμορφωθεί στο 6,4% με 6,45%. Πάντως, ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) έκρινε ότι οι συνθήκες στις αγορές είναι ευνοϊκές.
Σημειώνεται πως ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου ερωτηθείς την Τετάρτη για τον χρόνο έκδοσης του ομολόγου είχε δηλώσει πως οι δανειακές ανάγκες δεν είναι άμεσες. «Δεν έχουμε λόγο να δανεισθούμε αύριο, τη Δευτέρα ή την Τρίτη», είχε τονίσει χαρακτηριστικά.
Γερμανική «συνταγή» για ανάπτυξη σε επτά τομείς
Γερμανική «συνταγή» για ανάπτυξη σε επτά τομείς: "Η σαφής πολιτική υποστήριξη στα δύσκολα μέτρα που έλαβε η ελληνική κυβέρνηση, καθώς και η απόφαση για διεύρυνση των διμερών σχέσεων σε ένα εκτεταμένο πεδίο επτά τομέων οικονομικής-βιομηχανικής συνεργασίας, ήταν το αποτέλεσμα των συνομιλιών του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου με την καγκελάριο της Γερμανίας Άνγκελα Μέρκελ, χθες στο Βερολίνο."
(Via Η ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ : ΠΟΛΙΤΙΚΑ.)
Πέμπτη 4 Μαρτίου 2010
Με «γεμάτη βαλίτσα» σε Βερολίνο, Παρίσι ο πρωθυπουργός
Με «γεμάτη βαλίτσα» σε Βερολίνο, Παρίσι ο πρωθυπουργός: "Με ισχυρό διαπραγματευτικό ατού τη δέσμη σκληρών μέτρων που ανακοίνωσε η κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός Γ.Παπανδρέου μεταβαίνει την Παρασκευή στο Βερολίνο και την Κυριακή στο Παρίσι, προκειμένου να ζητήσει την έμπρακτη επίδειξη στήριξης της Ευρώπης, μη έχοντας αποκλείσει το ενδεχόμενο προσφυγής στο ΔΝΤ."
Τετάρτη 3 Μαρτίου 2010
<b>Π. Χριστοδούλου</b><br>«Ο άνθρωπος της Goldman Sachs<br>στην Ευρώπη»
Π. Χριστοδούλου
«Ο άνθρωπος της Goldman Sachs
στην Ευρώπη»: "Ενας νέος πονοκέφαλος προέκυψε χθες για τους επικεφαλής του υπουργείου Οικονομικών με την αποκάλυψη της γαλλικής εφημερίδας «Le Μonde», σύμφωνα με την οποία η αμερικανική Fed ερευνά τον ρόλο του κ. Π. Χριστοδούλου, προσφάτως διορισθέντος προέδρου του Οργανισμού Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους (ΟΔΔΗΧ), στις υποθέσεις κατά τις οποίες το ελληνικό Δημόσιο συνεργάστηκε με την Goldman Sachs για τη διαχείριση του χρέους. Ο κ. Χριστοδούλου περιγράφεται από τη γαλλική εφημερίδα, η οποία επικαλείται πηγές από τη Fed, ως «μεσάζων της Goldman Sachs στην Ευρώπη» και υπό τις παρούσες συνθήκες η αναφορά και ο χαρακτηρισμός σήμαναν συναγερμό σε κάποια γραφεία συνεργατών του πρωθυπουργού κ."
(Via TO BHMA RSS FEED.)
[ ΑΡΘΡΟ ] Το ελληνικό πρόβλημα είναι παγκόσμιο και δομικό
[ ΑΡΘΡΟ ] Το ελληνικό πρόβλημα είναι παγκόσμιο και δομικό: "Όλοι συζητούν αυτό που το περιοδικό «Fortune» αποκαλεί «η ελληνική ανεμοζάλη» και όλοι δείχνουν με το δάχτυλό τους κάποιον άλλο. Ποιος φταίει; Η ελληνική κυβέρνηση κατηγορείται ότι έκανε απάτη και επέτρεψε στους Έλληνες να ζουν πέρα από τα μέτρα τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση κατηγορείται ότι δημιούργησε μια αδύνατη δομή για το ευρώ. Ή μήπως φταίει η Goldman Sachs; Κατηγορείται ότι έδωσε τη δυνατότητα στην ελληνική κυβέρνηση να παραποιήσει τα οικονομικά στοιχεία όταν επεδίωκε να συμμετάσχει στο σύστημα του ευρώ."
(Via TA NEA RSS FEED.)
Λιγότερο απαισιόδοξος για την ελληνική οικονομία δηλώνει ο οίκος Standard & Poors
Λιγότερο απαισιόδοξος για την ελληνική οικονομία δηλώνει ο οίκος Standard & Poor's: "Λιγότερο απαισιόδοξος από ότι οι χρηματοπιστωτικές αγορές για την πορεία της ελληνικής οικονομίας δηλώνει ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Standard & Poors, την ώρα που κλιμάκιό του εξακολουθεί να βρίσκεται στην Αθήνα. Την Τετάρτη έχει προγραμματισθεί συνάντηση με την Λ.Κατσέλη και τον Γ.Προβόπουλο."
Τρίτη 2 Μαρτίου 2010
Κόβουν έναν μισθό σε 600.000 υπαλλήλου, Παγώνουν οι συντάξεις - Αυξάνεται 2 μονάδες ο ΦΠΑ - Πάνω πάλι ο φόρος για καύσιμα, τσιγάρα και ποτά
Κόβουν έναν μισθό σε 600.000 υπαλλήλους
Παγώνουν οι συντάξεις - Αυξάνεται 2 μονάδες ο ΦΠΑ - Πάνω πάλι ο φόρος για καύσιμα, τσιγάρα και ποτά: "Νέες περικοπές αποδοχών στο Δημόσιο, που ισοδυναμούν με την απώλεια ενός ολόκληρου μισθού για καθέναν από τους 600.000 δημοσίους υπαλλήλους, «πάγωμα» συντάξεων και αυξήσεις των συντελεστών ΦΠΑ και των ειδικών φόρων στα καύσιμα, στα ποτά και στα τσιγάρα προβλέπουν τα μέτρα που συμφώνησε χθες η κυβέρνηση με τον ευρωπαίο επίτροπο κ. Ολι Ρεν. Το νέο πακέτο, το τρίτο κατά σειρά, ύψους 4,8 δισ. ευρώ, αναμένεται να ανακοινωθεί αύριο."
(Via TO BHMA RSS FEED.)
«Επικίνδυνες» ερωτήσεις με δύσκολες απαντήσεις
Πως δικαιολογείται η επίσημη Οικονομία μας να ευρίσκεται «σε ύφεση» και οι ταβέρνες να είναι γεμάτες, τα ορεινά πανδοχεία πλήρη στις γιορτές, παρά τ’ αυξημένα τέλη, τα «καγιέν» να κυκλοφορούν στα προάστια της πρωτεύουσας και το Γκάζι, του Ψυρρή και τα Άνω Πετράλωνα κοσμοβριθή όσο ποτέ άλλοτε;
Μια πρώτη απάντηση στην εύλογη απορία είναι αυτοί που εισπράττουν την τεράστια δημόσια δαπάνη. Το λήξαν έτος υπολογίζεται σε 100 δις ευρώ, περιλαμβανομένου των ελλειμμάτων, που κατά τον Υπουργό (της επισήμου) Οικονομίας κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ανήλθαν στο 12,7% του «Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος» (ΑΕΠ) ή σε 31 δις ευρώ. Μεταξύ άλλων, τα δημόσια ελλείμματα εισπράττουν υπό μορφή «αμοιβών»:
Οι 833.000 δημόσιοι υπάλληλοι, ενίοτε με δυο δουλειές και πότε πότε λαμβάνοντας «γερά μπαξίσια» για παράνομη ή νόμιμη ενέργεια. Οι χαμηλοσυνταξιούχοι του «ευρύτερου Δημόσιου Τομέα», με δυο και τρεις «συντάξεις πείνας» πολλές φορές ή και με εφάπαξ έως και 200.000 ευρώ (λ.χ. ΟΤΕ, ΟΛΠ, τράπεζες). Ουσιαστικά, κάθε συνταξιούχος στην Ελλάδα απολάβει της εγγυήσεως του φορολογούμενου, ότι θα λάβει σύνταξη (ως λ.χ. ασφαλισμένος του ΝΑΤ, ΟΓΑ, ΙΚΑ κλπ.) ανεξαρτήτως της ευστάθειας του συνταξιοδοτικού ταμείου του.
Οι «άνεργοι», οι «μαθητές» και οι συμβασιούχοι που συμπληρώνουν τον αριθμό των γνωστών και άγνωστων μισθωτών του Δημοσίου.
Οι «εργαζόμενοι» στις ΔΕΚΟ, που εισπράττουν εκβιαστικώς υψηλές αμοιβές, σε σχέση με το υποτιμημένο «προϊόν» Κοινής Ωφελείας που παράγουν (ως λ.χ. χαμάληδες του ΟΛΠ). Οι προμηθευτές του Δημοσίου (εργολάβοι, κατασκευαστές, φαρμακοτρίφτες, νοσοκομειακοί προμηθευτές, έμποροι όπλων κλπ. που υπερτιμολογούν τις υποβαθμισμένες υπηρεσίες και προϊόντα τους). Οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 6,1 δις ευρώ (μόλις 7% του «ΑΕΠ») και πληρώνουν μέσο φόρου 883 ευρώ, ενώ κυκλοφορούν με σπορ αυτοκίνητα πόλεως (SUV), αξίας άνω των 35.000 ευρώ ο καθένας. Οι οικονομικοί «μετανάστες» της κυρίας Θάλειας Δραγώνα που εισπράττουν «ευρουλάκια» από τους δήμους και τα δημόσια έργα, εργαζόμενοι βεβαίως αλλά εκτοπίζοντες τους μη δυναμένους να προσληφθούν ανειδίκευτους γηγενείς, με κατώτατο ωρομίσθιο 13 ευρώ συν ΙΚΑ/ ώρα, που επιβάλλει η ΓΣΕΕ, ο ΣΕΒ και άλλοι εργατοπατέρες. Οι αγρότες των συν/σμών Βάμου, Αποκορώνου και Σφακίων Κρήτης με ελαιόδεντρα που παράγουν κατά δήλωση τους 25 κιλά ελαιόλαδου αντί 5 συνήθως και εισπράττουν 375.000 ευρώ επιπλέον. Οι φροντιστές της παραπαιδείας και οι 300.000 «αιώνιοι φοιτητές», που επιβαρύνουν τη δημόσια παιδεία. Οι αποδέκτες μεταχρονολογημένων επιταγών και τα «χρυσά παιδιά» τραπεζών που λαμβάνουν μπόνους για τις εγκρίσεις καθυστερουμένων δανείων. Οι αθλητικοί παράγοντες που επιδοτούνται από τον ΟΠΑΠ και οι ποδοσφαιρικοί στοιχηματίες που μεθοδεύουν το αποτέλεσμα ποδοσφαιρικών αγώνων. Οι μεταφορείς, τεχνίτες, οικοδόμοι κλπ. με διπλό μεροκάματο ημερησίως. Τέλος αλλά όχι εξαντλητικώς, οι γνώστες εσωτερικής πληροφόρησης στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Δεύτερη απορία: Πως η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε πέρυσι μόλις 1%, ενώ αντιθέτως η ευρωπαϊκή κατά 4%;
Απάντηση: Το επίσημο ελληνικό «ΑΕΠ», μεγέθους 244 δις ευρώ το 2009, κατά την Εθνικοσοσιαλιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ) υπολογίσθηκε προσφάτως υπό της Γερμανικής Τράπεζας (Deutsche Bank) της τάξεως των 330 δις ευρώ. Αιτία της διογκώσεως, η ελληνική παραοικονομία που υπερβαίνει το 35% της επισήμου Οικονομίας.
Τρίτη απορία: Αφού η παραοικονομία κάνει τέτοια «θαύματα», δεν θα έπρεπε να την ενισχύσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου για να βγάλει την επίσημη Οικονομία απ’ την ύφεση αντί να την μέμφεται «Ελλάδα σαν διεφθαρμένη» και να την καταδιώκει με εκτάκτους φόρους;
Άλλωστε, αυτό συνιστά εμμέσως η Deutsche Bank, η οποία σε πρόσφατη έρευνα υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής αποκαλυπτικά: «Η γερμανική παραοικονομία υπολογίζεται 14,6% της επισήμου Οικονομίας και συνεπώς η χώρα ευρίσκεται στο άλλο άκρο (της Ελλάδας) στο χείλος του χειρότερου σεναρίου (της υφέσεως). Ως αποτέλεσμα», καταλήγει ο ερευνητής Σεμπάστιαν Κουμπς, «η Γερμανία αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: είτε να υιοθετήσει το μοντέλο «επιτυχών χωρών» ως η Ελλάς, και να επιτρέπει στους λαθρεργάτες όχι απλώς να βάψουν το δωμάτιο, αλλά να χτίσουν ολόκληρο το σπίτι, είτε να ακολουθήσει το δρόμο της αρετής». Οπότε, η οικονομική ύφεση αντιμετωπίζεται δεόντως.
Το πρόβλημα, για να σοβαρευτούμε τώρα, δεν είναι εάν «η καλώς λειτουργούσα παραοικονομία παρέχει βιώσιμη λύση, λ.χ. στον επισήμως άνεργο, ή εάν η διάχυτη τιμιότητα προσφέρει καλύτερα αποτελέσματα», αλλά κατά πόσο το ελληνικό «ΑΕΠ» είναι πράγματι προϊόν και όχι ακαθάριστο εθνικό εισόδημα, που στηρίζεται στις κρατικές επιδοτήσεις, τις μεταβιβάσεις κεφαλαίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στα ξένα δανεικά (αλλά όχι αγύριστα).
Η ελληνική Οικονομία δεν πάσχει τόσο απ’ την παραοικονομία όσο εκ του γεγονότος ότι η επίσημη Οικονομία έπαυσε προ πολλού να παράγει «προϊόν» (πλην ναυτιλίας και τουρισμού) αντίστοιχο με το επίπεδο διαβιώσεως του μέσου Έλληνα.
Source:http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/lr------2010030120498/
Μια πρώτη απάντηση στην εύλογη απορία είναι αυτοί που εισπράττουν την τεράστια δημόσια δαπάνη. Το λήξαν έτος υπολογίζεται σε 100 δις ευρώ, περιλαμβανομένου των ελλειμμάτων, που κατά τον Υπουργό (της επισήμου) Οικονομίας κ. Γ. Παπακωνσταντίνου, ανήλθαν στο 12,7% του «Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος» (ΑΕΠ) ή σε 31 δις ευρώ. Μεταξύ άλλων, τα δημόσια ελλείμματα εισπράττουν υπό μορφή «αμοιβών»:
Οι 833.000 δημόσιοι υπάλληλοι, ενίοτε με δυο δουλειές και πότε πότε λαμβάνοντας «γερά μπαξίσια» για παράνομη ή νόμιμη ενέργεια. Οι χαμηλοσυνταξιούχοι του «ευρύτερου Δημόσιου Τομέα», με δυο και τρεις «συντάξεις πείνας» πολλές φορές ή και με εφάπαξ έως και 200.000 ευρώ (λ.χ. ΟΤΕ, ΟΛΠ, τράπεζες). Ουσιαστικά, κάθε συνταξιούχος στην Ελλάδα απολάβει της εγγυήσεως του φορολογούμενου, ότι θα λάβει σύνταξη (ως λ.χ. ασφαλισμένος του ΝΑΤ, ΟΓΑ, ΙΚΑ κλπ.) ανεξαρτήτως της ευστάθειας του συνταξιοδοτικού ταμείου του.
Οι «άνεργοι», οι «μαθητές» και οι συμβασιούχοι που συμπληρώνουν τον αριθμό των γνωστών και άγνωστων μισθωτών του Δημοσίου.
Οι «εργαζόμενοι» στις ΔΕΚΟ, που εισπράττουν εκβιαστικώς υψηλές αμοιβές, σε σχέση με το υποτιμημένο «προϊόν» Κοινής Ωφελείας που παράγουν (ως λ.χ. χαμάληδες του ΟΛΠ). Οι προμηθευτές του Δημοσίου (εργολάβοι, κατασκευαστές, φαρμακοτρίφτες, νοσοκομειακοί προμηθευτές, έμποροι όπλων κλπ. που υπερτιμολογούν τις υποβαθμισμένες υπηρεσίες και προϊόντα τους). Οι ελεύθεροι επαγγελματίες που δηλώνουν ετήσιο εισόδημα 6,1 δις ευρώ (μόλις 7% του «ΑΕΠ») και πληρώνουν μέσο φόρου 883 ευρώ, ενώ κυκλοφορούν με σπορ αυτοκίνητα πόλεως (SUV), αξίας άνω των 35.000 ευρώ ο καθένας. Οι οικονομικοί «μετανάστες» της κυρίας Θάλειας Δραγώνα που εισπράττουν «ευρουλάκια» από τους δήμους και τα δημόσια έργα, εργαζόμενοι βεβαίως αλλά εκτοπίζοντες τους μη δυναμένους να προσληφθούν ανειδίκευτους γηγενείς, με κατώτατο ωρομίσθιο 13 ευρώ συν ΙΚΑ/ ώρα, που επιβάλλει η ΓΣΕΕ, ο ΣΕΒ και άλλοι εργατοπατέρες. Οι αγρότες των συν/σμών Βάμου, Αποκορώνου και Σφακίων Κρήτης με ελαιόδεντρα που παράγουν κατά δήλωση τους 25 κιλά ελαιόλαδου αντί 5 συνήθως και εισπράττουν 375.000 ευρώ επιπλέον. Οι φροντιστές της παραπαιδείας και οι 300.000 «αιώνιοι φοιτητές», που επιβαρύνουν τη δημόσια παιδεία. Οι αποδέκτες μεταχρονολογημένων επιταγών και τα «χρυσά παιδιά» τραπεζών που λαμβάνουν μπόνους για τις εγκρίσεις καθυστερουμένων δανείων. Οι αθλητικοί παράγοντες που επιδοτούνται από τον ΟΠΑΠ και οι ποδοσφαιρικοί στοιχηματίες που μεθοδεύουν το αποτέλεσμα ποδοσφαιρικών αγώνων. Οι μεταφορείς, τεχνίτες, οικοδόμοι κλπ. με διπλό μεροκάματο ημερησίως. Τέλος αλλά όχι εξαντλητικώς, οι γνώστες εσωτερικής πληροφόρησης στο Χρηματιστήριο Αθηνών.
Δεύτερη απορία: Πως η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε πέρυσι μόλις 1%, ενώ αντιθέτως η ευρωπαϊκή κατά 4%;
Απάντηση: Το επίσημο ελληνικό «ΑΕΠ», μεγέθους 244 δις ευρώ το 2009, κατά την Εθνικοσοσιαλιστική Υπηρεσία (ΕΣΥΕ) υπολογίσθηκε προσφάτως υπό της Γερμανικής Τράπεζας (Deutsche Bank) της τάξεως των 330 δις ευρώ. Αιτία της διογκώσεως, η ελληνική παραοικονομία που υπερβαίνει το 35% της επισήμου Οικονομίας.
Τρίτη απορία: Αφού η παραοικονομία κάνει τέτοια «θαύματα», δεν θα έπρεπε να την ενισχύσει η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου για να βγάλει την επίσημη Οικονομία απ’ την ύφεση αντί να την μέμφεται «Ελλάδα σαν διεφθαρμένη» και να την καταδιώκει με εκτάκτους φόρους;
Άλλωστε, αυτό συνιστά εμμέσως η Deutsche Bank, η οποία σε πρόσφατη έρευνα υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής αποκαλυπτικά: «Η γερμανική παραοικονομία υπολογίζεται 14,6% της επισήμου Οικονομίας και συνεπώς η χώρα ευρίσκεται στο άλλο άκρο (της Ελλάδας) στο χείλος του χειρότερου σεναρίου (της υφέσεως). Ως αποτέλεσμα», καταλήγει ο ερευνητής Σεμπάστιαν Κουμπς, «η Γερμανία αντιμετωπίζει ένα δίλημμα: είτε να υιοθετήσει το μοντέλο «επιτυχών χωρών» ως η Ελλάς, και να επιτρέπει στους λαθρεργάτες όχι απλώς να βάψουν το δωμάτιο, αλλά να χτίσουν ολόκληρο το σπίτι, είτε να ακολουθήσει το δρόμο της αρετής». Οπότε, η οικονομική ύφεση αντιμετωπίζεται δεόντως.
Το πρόβλημα, για να σοβαρευτούμε τώρα, δεν είναι εάν «η καλώς λειτουργούσα παραοικονομία παρέχει βιώσιμη λύση, λ.χ. στον επισήμως άνεργο, ή εάν η διάχυτη τιμιότητα προσφέρει καλύτερα αποτελέσματα», αλλά κατά πόσο το ελληνικό «ΑΕΠ» είναι πράγματι προϊόν και όχι ακαθάριστο εθνικό εισόδημα, που στηρίζεται στις κρατικές επιδοτήσεις, τις μεταβιβάσεις κεφαλαίου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και στα ξένα δανεικά (αλλά όχι αγύριστα).
Η ελληνική Οικονομία δεν πάσχει τόσο απ’ την παραοικονομία όσο εκ του γεγονότος ότι η επίσημη Οικονομία έπαυσε προ πολλού να παράγει «προϊόν» (πλην ναυτιλίας και τουρισμού) αντίστοιχο με το επίπεδο διαβιώσεως του μέσου Έλληνα.
Source:http://www.sofokleous10.gr/portal2/toprotothema/toprotothema/lr------2010030120498/
Ποσα βγάζουν τα hedge funds από την κρίση της Ελλάδας
Tα hedge funds έχουν καταγράψει μεγάλα κέρδη από την κρίση του ελληνικού δημόσιου χρέους ενώ σήμερα πουλάνε ασφάλιση σε ευρωπαϊκές τράπεζες με μεγάλη έκθεση στα ελληνικά ομόλογα. Παράλληλα, η Γαλλία υπαινίχθηκε ότι το ενδεχόμενο σχέδιο διάσωσης της Αθήνας θα συντελεστεί με τη συμμετοχή ιδιωτικών τραπεζών.
Τα hedge funds προέβησαν σε πολύ κερδοφόρες συναλλαγές προεξοφλώντας ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες με μεγάλη έκθεση στα ελληνικά χρεόγραφα θα οδηγούσαν ένα κύμα μαζικών πωλήσεων τους, σύμφωνα με πηγές του κλάδου. «Υπάρχουν κάποια hedge funds, 3 ή 4, που έκαναν ‘παιχνίδι’ στη βάση των μεγάλων μεγεθών του δημόσιου χρέους και έβγαλαν πολλά λεφτά», δήλωσε στρατηγικός αναλυτής ενός από τα μεγαλύτερα hedge funds του Λονδίνου.
Το δε hedge fund του Πόλσον, που διαχειρίζεται 32 δις δολάρια, ταυτοποιήθηκε από πολλές πηγές του κλάδου σαν ένα εκ των τεσσάρων. Εκπρόσωπος του fund αρνήθηκε να σχολιάσει την πληροφορία. «Δεν έχουμε φυσική παρουσία στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα της Ευρωζώνης και το 90% του χαρτοφυλακίου μας βρίσκεται στη Βόρειο Αμερική», δήλωσε. «Υπάρχουν πολλοί πολύ καλύτερα πληροφορημένοι επενδυτές, οικονομολόγοι και οι εποπτικές αρχές των ευρωπαϊκών αγορών για να σχολιάσουν τα ευρωπαϊκά δημοσιονομικά θέματα».
Εν τω μεταξύ η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, προσπάθησε να καθησυχάσει τις ελληνικές ανησυχίες για την κρίση των ομολόγων δηλώνοντας στη γαλλική ραδιοφωνία: «Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος της, με τη χρήση μέσων που αυτή τη στιγμή διερευνούμε και για τα οποία έχουν κατατεθεί αρκετές προτάσεις. Μπορεί το σχέδιο να ενέχει τη συμμετοχή ιδιωτικών τραπεζών ή κρατικών τραπεζών ή και των δύο».
Η εφημερίδα Financial Times έγραψε το Σάββατο ότι οι μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες εξετάζουν το ενδεχόμενο αγοράς ελληνικών ομολόγων με τη στήριξη εγγυήσεων της γερμανικής κυβέρνησης. Οι εγγυήσεις αυτές μπορούν να παρασχεθούν από τη KfW, την γερμανική κρατική αναπτυξιακή τράπεζα. Σε ό,τι αφορά τη Γαλλία, και επειδή οι γαλλικές τράπεζες δεν ευνοούν την αύξηση της έκθεσής τους στα ελληνικά ομόλογα, είναι πιθανό ότι το Παρίσι θα παράσχει εγγυήσεις μέσω της κρατικής Caisse des Depots, του γαλλικού ανάλογου της KfW.
Η Ελλάδα σχεδιάζει να ανακοινώσει έναν νέο κύκλο μέτρων λιτότητας μέσα στην εβδομάδα και να προχωρήσει στην έκδοση ενός μεγάλου ομολογιακού δανείου αμέσως μετά. Ο Ολί Ρεν, επίτροπος νομισματικών υποθέσεων της Ε.Ε. επισκέπτεται την Αθήνα για συνομιλίες με την κυβέρνηση, ενώ πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι η Ε.Ε. επεξεργάζεται σχέδιο πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για να βοηθήσει τη χώρα να χρηματοδοτήσει τις δανειακές της ανάγκες, αν χρειαστεί.
Την περασμένη εβδομάδα οι Ευρωπαίοι πολιτικοί κλιμάκωσαν τις επιθέσεις τους κατά των hedge funds και της αγοράς των συμβολαίων ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης, υποστηρίζοντας ότι είναι απαραίτητη η ενίσχυση της εποπτείας. Το 95% των ελληνικών κρατικών χρεογράφων έχει αγοραστεί μέσα στην Ευρωζώνη – ως επί το πλείστον από ευρωπαϊκές τράπεζες, σύμφωνα με έρευνα της Barclays.
Το παιχνίδι των hedge funds απέδωσε γιατί τα funds ήταν βασικοί αγοραστές συμβολαίων ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης του ελληνικού χρέους μέσω της αγοράς CDS το 2009 όταν η τιμή ασφάλισης των ελληνικών ομολόγων ήταν χαμηλή, σύμφωνα με πηγές της αγοράς. Έχοντας αγοράσει λοιπόν τα συμβόλαια CDS φτηνά, τα hedge funds κινούνται σήμερα στην αγορά με αγορές ελληνικών ομολόγων, των οποίων οι αποδόσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά ή εγγράφοντας ασφάλιση εναντίον τους σε άλλους παράγοντες της αγοράς – και στις δύο αυτές περιπτώσεις όμως εκκαθαρίζουν τις υπάρχουσες θέσεις τους με πολύ σημαντικά κέρδη, επισήμαναν οι ίδιες πηγές.
Η εκτίμηση πως το παιχνίδι των hedge funds θα ήταν αποδοτικό έγινε στη βάση του ότι ιδίως οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα οδηγούσαν σε έκρηξη των σπρεντ των ελληνικών ομολόγων και θα κατέληγαν να αναζητούν απελπισμένα ασφαλιστική κάλυψη φοβούμενες την περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας, σύμφωνα με πηγές ενός μεγάλου hedge funds.
Το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των ελληνικών ομολόγων βρίσκονταν στις 125 μονάδες βάσης στα τέλη Οκτωβρίου 2009, έφτασε στα ύψη στις αρχές Φεβρουαρίου με 428 μονάδες βάσης, σύμφωνα με το Bloomberg, ενώ την Παρασκευή η τιμή του έκλεισε στις 364 μονάδες βάσης.
«Πολλά έξυπνα παλικάρια το είδαν να έρχεται, δεν είχες παρά να ρίξεις μια ματιά στην αύξηση του όγκου των κρατικών ομολόγων που προωθούσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς αγορά στις ευρωπαϊκές τράπεζες», δήλωσε ο επικεφαλής μακροοικονομικής έρευνας ενός μεγάλου fund του Λονδίνου που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του, «και διέκρινες πως κανείς δεν απέδιδε προσοχή στους κινδύνους».
Τα hedge funds προέβησαν σε πολύ κερδοφόρες συναλλαγές προεξοφλώντας ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες με μεγάλη έκθεση στα ελληνικά χρεόγραφα θα οδηγούσαν ένα κύμα μαζικών πωλήσεων τους, σύμφωνα με πηγές του κλάδου. «Υπάρχουν κάποια hedge funds, 3 ή 4, που έκαναν ‘παιχνίδι’ στη βάση των μεγάλων μεγεθών του δημόσιου χρέους και έβγαλαν πολλά λεφτά», δήλωσε στρατηγικός αναλυτής ενός από τα μεγαλύτερα hedge funds του Λονδίνου.
Το δε hedge fund του Πόλσον, που διαχειρίζεται 32 δις δολάρια, ταυτοποιήθηκε από πολλές πηγές του κλάδου σαν ένα εκ των τεσσάρων. Εκπρόσωπος του fund αρνήθηκε να σχολιάσει την πληροφορία. «Δεν έχουμε φυσική παρουσία στην Ελλάδα ή σε άλλη χώρα της Ευρωζώνης και το 90% του χαρτοφυλακίου μας βρίσκεται στη Βόρειο Αμερική», δήλωσε. «Υπάρχουν πολλοί πολύ καλύτερα πληροφορημένοι επενδυτές, οικονομολόγοι και οι εποπτικές αρχές των ευρωπαϊκών αγορών για να σχολιάσουν τα ευρωπαϊκά δημοσιονομικά θέματα».
Εν τω μεταξύ η Γαλλίδα υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ, προσπάθησε να καθησυχάσει τις ελληνικές ανησυχίες για την κρίση των ομολόγων δηλώνοντας στη γαλλική ραδιοφωνία: «Δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι η Ελλάδα θα καταφέρει να αναχρηματοδοτήσει το δημόσιο χρέος της, με τη χρήση μέσων που αυτή τη στιγμή διερευνούμε και για τα οποία έχουν κατατεθεί αρκετές προτάσεις. Μπορεί το σχέδιο να ενέχει τη συμμετοχή ιδιωτικών τραπεζών ή κρατικών τραπεζών ή και των δύο».
Η εφημερίδα Financial Times έγραψε το Σάββατο ότι οι μεγαλύτερες γερμανικές τράπεζες εξετάζουν το ενδεχόμενο αγοράς ελληνικών ομολόγων με τη στήριξη εγγυήσεων της γερμανικής κυβέρνησης. Οι εγγυήσεις αυτές μπορούν να παρασχεθούν από τη KfW, την γερμανική κρατική αναπτυξιακή τράπεζα. Σε ό,τι αφορά τη Γαλλία, και επειδή οι γαλλικές τράπεζες δεν ευνοούν την αύξηση της έκθεσής τους στα ελληνικά ομόλογα, είναι πιθανό ότι το Παρίσι θα παράσχει εγγυήσεις μέσω της κρατικής Caisse des Depots, του γαλλικού ανάλογου της KfW.
Η Ελλάδα σχεδιάζει να ανακοινώσει έναν νέο κύκλο μέτρων λιτότητας μέσα στην εβδομάδα και να προχωρήσει στην έκδοση ενός μεγάλου ομολογιακού δανείου αμέσως μετά. Ο Ολί Ρεν, επίτροπος νομισματικών υποθέσεων της Ε.Ε. επισκέπτεται την Αθήνα για συνομιλίες με την κυβέρνηση, ενώ πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι η Ε.Ε. επεξεργάζεται σχέδιο πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ για να βοηθήσει τη χώρα να χρηματοδοτήσει τις δανειακές της ανάγκες, αν χρειαστεί.
Την περασμένη εβδομάδα οι Ευρωπαίοι πολιτικοί κλιμάκωσαν τις επιθέσεις τους κατά των hedge funds και της αγοράς των συμβολαίων ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης, υποστηρίζοντας ότι είναι απαραίτητη η ενίσχυση της εποπτείας. Το 95% των ελληνικών κρατικών χρεογράφων έχει αγοραστεί μέσα στην Ευρωζώνη – ως επί το πλείστον από ευρωπαϊκές τράπεζες, σύμφωνα με έρευνα της Barclays.
Το παιχνίδι των hedge funds απέδωσε γιατί τα funds ήταν βασικοί αγοραστές συμβολαίων ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης του ελληνικού χρέους μέσω της αγοράς CDS το 2009 όταν η τιμή ασφάλισης των ελληνικών ομολόγων ήταν χαμηλή, σύμφωνα με πηγές της αγοράς. Έχοντας αγοράσει λοιπόν τα συμβόλαια CDS φτηνά, τα hedge funds κινούνται σήμερα στην αγορά με αγορές ελληνικών ομολόγων, των οποίων οι αποδόσεις έχουν αυξηθεί σημαντικά ή εγγράφοντας ασφάλιση εναντίον τους σε άλλους παράγοντες της αγοράς – και στις δύο αυτές περιπτώσεις όμως εκκαθαρίζουν τις υπάρχουσες θέσεις τους με πολύ σημαντικά κέρδη, επισήμαναν οι ίδιες πηγές.
Η εκτίμηση πως το παιχνίδι των hedge funds θα ήταν αποδοτικό έγινε στη βάση του ότι ιδίως οι ευρωπαϊκές τράπεζες θα οδηγούσαν σε έκρηξη των σπρεντ των ελληνικών ομολόγων και θα κατέληγαν να αναζητούν απελπισμένα ασφαλιστική κάλυψη φοβούμενες την περαιτέρω επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης της Ελλάδας, σύμφωνα με πηγές ενός μεγάλου hedge funds.
Το κόστος ασφάλισης έναντι κινδύνου πτώχευσης των ελληνικών ομολόγων βρίσκονταν στις 125 μονάδες βάσης στα τέλη Οκτωβρίου 2009, έφτασε στα ύψη στις αρχές Φεβρουαρίου με 428 μονάδες βάσης, σύμφωνα με το Bloomberg, ενώ την Παρασκευή η τιμή του έκλεισε στις 364 μονάδες βάσης.
«Πολλά έξυπνα παλικάρια το είδαν να έρχεται, δεν είχες παρά να ρίξεις μια ματιά στην αύξηση του όγκου των κρατικών ομολόγων που προωθούσε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προς αγορά στις ευρωπαϊκές τράπεζες», δήλωσε ο επικεφαλής μακροοικονομικής έρευνας ενός μεγάλου fund του Λονδίνου που θέλησε να κρατήσει την ανωνυμία του, «και διέκρινες πως κανείς δεν απέδιδε προσοχή στους κινδύνους».
Δευτέρα 1 Μαρτίου 2010
Η ΕΥΡΩΠΗ ΣΤΙΣ ΦΛΟΓΕΣ
Η μαζική επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα, οι δέκα μεγαλύτεροι πιστωτές της, καθώς επίσης αναφορές στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στην Ιρλανδία, στην Ιταλία, στη Γερμανία και στη Γαλλία
Η δημιουργία μίας αποτελεσματικής διακρατικής ένωσης οφείλει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία, η οποία να την οδηγεί μεθοδικά από την αρχή έως το τέλος. Εάν τα βήματα που τυχόν επιλεχθούν δεν είναι «ορθολογικά», είναι εμφανές ότι συνοδεύονται από δυσανάλογους κινδύνους και απειλές, οι οποίες πολύ δύσκολα μπορούν να «αναχαιτισθούν» με επιτυχία. Στην περίπτωση τώρα που το σημερινό, «αιμοβόρο» Κεφάλαιο τις εντοπίσει, πόσο μάλλον εάν στοιχηματίσει στην αδυναμία αντιμετώπισης τους, διαπιστώνοντας ότι η ευκαιρία είναι πολλαπλάσια του κινδύνου, επιταχύνεται σε τέτοιο βαθμό η «αποσύνθεση» που είναι πλέον αδύνατον να αποφευχθεί.
Όσον αφορά την Ευρωζώνη, την πρώτη ουσιαστικά διακρατική ένωση ελευθέρων κρατών, φαίνεται ότι η αντίστροφη πορεία που ακολουθήθηκε (η νομισματική ένωση δηλαδή που προηγήθηκε της πολιτικής και δημοσιονομικής), ήταν εντελώς εσφαλμένη. Η σημερινή «δομή» της, ευρισκόμενη αντιμέτωπη με την παγκόσμια οικονομική κρίση και το διεθνές, άπατρις Κεφάλαιο (άρθρο μας:Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ:Οι ανεξέλεγκτες χρηματαγορές και οι «πολυηπειρωτικές» πλέον υπερεπιχειρήσεις, είναι οι δύο συνισταμένες μίας «ύπουλης» ασθένειας η οποία, με τη βοήθεια των δημοσιονομικών κρίσεων, τείνει να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια, θανατηφόρο επιδημία 13/1/2010), αδυνατεί να ανταπεξέλθει - πόσο μάλλον να αμυνθεί απέναντι στον μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α. ή στον απολυταρχικό καπιταλισμό της Κίνας.
Αναμφίβολα, το σημαντικότερο, το εγγενές καλύτερα «σφάλμα» της Ευρωζώνης είναι η έλλειψη συνοχής και αλληλεγγύης των κρατών που την συναποτελούν, γεγονός που διαπιστώθηκε μετά το ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα (άρθρο μαςΗ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ: Η αναμενόμενη δημοσιονομική κρίση πλήττει πρώτα τη χώρα μας, καθιστώντας την ανυπεράσπιστο στόχο των κερδοσκόπων και ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Έχοντας αυτήν την άποψη, θεωρούμε ότι εάν δεν επιλυθεί άμεσα το πρόβλημα της χώρας μας, θα καταρρεύσει μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα. Ο μεγαλύτερος χαμένος ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν θα είναι η Ελλάδα, όπως ίσως φαίνεται εξωτερικά αλλά, κυρίως, τα δύο μεγάλα «θωρηκτά» της Ευρωζώνης: η Γερμανία και η Γαλλία.
Αναλυτικότερα, παρά το ότι η πρώτη «εστία» της πυρκαγιάς εμφανίστηκε στην Ελλάδα, εμείς τουλάχιστον θεωρούμε ότι είναι η χώρα με τα λιγότερα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης. Χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει ότι είναι «αμελητέα», έχουμε την τεκμηριωμένη άποψη πως είναι απολύτως «επιλύσημα», κυρίως επειδή εντοπίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην κακή λειτουργία του δημοσίου τομέα της – με τον ιδιωτικό τομέα να έχει σχετικά ελάχιστα προβλήματα. Η Ελλάδα δεν έχει (ακόμη) τραπεζικό πρόβλημα, οι τιμές των ακινήτων δεν θεωρούνται υπερβολικές, τα νοικοκυριά δεν είναι υπερχρεωμένα και η απασχόληση δεν έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό – πάντοτε συγκριτικά με τις άλλες «δυτικές» χώρες.
Το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος ή το έλλειμμα, επειδή το πρώτο θα μπορούσε να αναχρηματοδοτηθεί υπό ομαλές συνθήκες, ενώ το δεύτερο να καταπολεμηθεί πολύ εύκολα, αφού υφίστανται πολύ μεγάλα περιθώρια μείωσης του. Ο περιορισμός της κρατικής σπατάλης, η μείωση των υπολοίπων δαπανών του δημοσίου, η ελαχιστοποίηση των δημοσίων έργων, καθώς επίσης ο μηδενισμός των εξοπλιστικών προγραμμάτων, θα μπορούσαν όχι μόνο να εξισορροπήσουν το έλλειμμα, αλλά ακόμη και να το μετατρέψουν σε πλεόνασμα, λειτουργώντας «αφαιρετικά» στο χρέος.
Εάν δε όλα αυτά τα «μέτρα» συνδυάζονταν με την αύξηση των εξαγωγών μας, οι οποίες έτσι θα λειτουργούσαν εξισορροπητικά στη μείωση της εσωτερικής κατανάλωσης που θα «προκαλούσε» η εξοικονόμηση πόρων, τότε το ΑΕΠ μας θα παρέμενε τουλάχιστον σταθερό - με εξαιρετικά ευεργετικά αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας.
Σε κάθε περίπτωση, ο κίνδυνος χρεοκοπίας (άρθρο μας ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ:
Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους «μετρείται» κυρίως από τη σχέση των ετήσιων τόκων και των δημοσίων εσόδων.
Εάν δηλαδή οι τόκοι που πληρώνει το δημόσιο για τα δάνεια του ξεπερνούν το 33% των εσόδων του, η κατάσταση του θεωρείται κρίσιμη – πλησιάζει επικίνδυνα τη χρεοκοπία, όταν ξεπερνούν το 40%. Η Ελλάδα πληρώνει σήμερα ετήσιους τόκους 12 δις €, έχοντας συνολικά έσοδα (προϋπολογισμός 2010) περί τα 53 δις €. Επομένως, το ποσοστό των τόκων σε σχέση με τα έσοδα της είναι 22,64% - πολύ λιγότερο από το κρίσιμο 33%.
Βέβαια, εάν υποθέσουμε ότι για το σύνολο του χρέους της η Ελλάδα θα πληρώνει 6%, με βάση το επιτόκιο που «εκβιάζουν» σήμερα οι κερδοσκόποι, τότε οι τόκοι θα ανερχόταν θεωρητικά στα 18 δις € (με δημόσιο χρέος 300 δις €) - οπότε στο 33,96% των εσόδων. Φυσικά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μετά από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού η συνολική «αναχρηματοδότηση» του υφιστάμενου χρέους απαιτεί την πάροδο αρκετών ετών (με τα χρεολύσια στα 30 δις € και με νέο χρέος ανάλογο του μελλοντικού ελλείμματος, ήτοι περί τα 20 δις €, θα διαρκούσε κάπου πέντε χρόνια).
Επομένως, ο «φυσιολογικός» κίνδυνος χρεοκοπίας δεν αφορά σε καμία περίπτωση το άμεσο μέλλον – επίσης, δεν θα ήταν αποτέλεσμα μόνο του ύψους των δημοσίων χρεών, ακόμη και αν το επιτόκιο διαμορφωνόταν στο 6%. Πόσο μάλλον όταν το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (ιδιωτικό και δημόσιο) είναι πολύ χαμηλότερο από πολλές άλλες χώρες – γεγονός που αποδεικνύει ότι ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, τα νοικοκυριά δηλαδή και οι επιχειρήσεις, όχι μόνο δεν είναι πολύ χρεωμένος, αλλά μάλλον αρκετά υγιής. Όσον αφορά δε τη φορολογία, η οποία υπολείπεται κατά 5% της Γερμανίας (σε σχέση με το ΑΕΠ), θεωρούμε ότι είναι ανάλογη, αν όχι πολύ υψηλότερη, της περιορισμένης ανταποδοτικότητας του Ελληνικού δημοσίου (παιδεία, ιατρική περίθαλψη), συγκριτικά με το Γερμανικό.
Στον πίνακα που ακολουθεί, αναγράφονται τα εξωτερικά χρέη (2007 σε $) μερικών επιλεγμένων Ευρωπαϊκών χωρών. Στην τελευταία στήλη, αναφέρεται η σχέση μεταξύ ΑΕΠ και εξωτερικού χρέους, από την οποία διαπιστώνεται τόσο το τεράστιο πρόβλημα της Μεγάλης Βρετανίας, όσο και μία από τις «ιδιαιτερότητες» της χώρας μας – το χαμηλότερο «άνοιγμα» της δηλαδή στο εξωτερικό:
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικό χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ
‘Όπως διαπιστώνουμε από τον πίνακα, οι κυριότεροι δανειστές της Ελλάδας είναι ευρωπαϊκά τραπεζικά ιδρύματα. Μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της λοιπόν, θα ήταν εξαιρετικά ακριβή για όλες τις υπόλοιπες χώρες, ενώ αναδεικνύει το γενικότερο πρόβλημα που θα προκαλούσε στην Ευρωζώνη, η οποία ουσιαστικά λειτουργεί με τον κανόνα των «συγκοινωνούντων δοχείων». Για παράδειγμα, η γερμανική Hypo RealEstate, στην οποία συμμετέχει το κράτος μετά τα πακέτα διάσωσης της, έχει στην ιδιοκτησία της ελληνικά ομόλογα αξίας 9,1 δις €, η Commerzbank, στην οποία επίσης συμμετέχει το γερμανικό δημόσιο 4,6 δις €, η τοπική LBBW 2,7 δις € και η BayernLB 1,5 δις €.
Ο κίνδυνος λοιπόν για τις τράπεζες και, μέσω αυτών, για τα κράτη, είναι κάθε άλλο παρά αμελητέος – πόσο μάλλον από το «domino effect» που θα προκαλούσε η κατάρρευση μίας χώρας της Ευρωζώνης, αφού αμέσως μετά η επίθεση των κερδοσκόπων θα κατευθυνόταν στην επόμενη. Όσον αφορά δε τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, έστω «προσωρινά», θεωρούμε ότι είναι ανεύθυνα και ουτοπικά (άρθρο μας: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ: Η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων ρευστότητας μίας χώρας του Ευρώ, η αντιμετώπιση τους, καθώς επίσης οι πιθανολογούμενες συνέπειες μιας ενδεχόμενης πτώχευσης ενός κράτους μέλους 23/11/2009 ) .
Περεταίρω, σε σχέση με κάποιες από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης (αφήνουμε εκτός τον παγκοσμίως «συντριπτικά» μεγαλύτερο ασθενή όλων, τον νούμερο ένα συστημικό κίνδυνο καλύτερα, τη Μ. Βρετανία δηλαδή), τα εξής:
Θεωρώντας ότι η αμέσως επόμενη χώρα, τα ομόλογα της οποίας θα δεχθούν τη μαζική επίθεση των κερδοσκόπων, θα είναι η Ισπανία (σύμφωνα με τον P. Krugman «Η πραγματική εστία της πυρκαγιάς στην Ευρωζώνη δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ισπανία»), θα ξεκινήσουμε με τη διαπίστωση ότι, κατά τη διάρκεια των δέκα προηγουμένων ετών, η οικονομία της αυξανόταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 2,8% - ενώ το συνολικό δημόσιο χρέος της είχε περιορισθεί στο 42% του ΑΕΠ της. Το έλλειμμα της ήταν σπάνια περισσότερο από το 1% του ΑΕΠ, ενώ από το 2005 έως το 2007 η χώρα είχε πλεόνασμα
Η ανάπτυξη όμως της Ισπανίας, η οικονομία της οποίας είναι περίπου 4,5 φορές μεγαλύτερη από αυτήν της Ελλάδας, στηρίχθηκε κυρίως στην υπερβολικά υψηλή οικοδομική δραστηριότητα, καθώς επίσης στην αυξημένη εσωτερική κατανάλωση με δανεικά χρήματα (άρθρο μας: ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ:Αναφορές στην Ισλανδική, στην Ιρλανδική και στην Ισπανική κρίση, οι οποίες αναδεικνύουν όχι μόνο το σημερινό, αλλά, κυρίως, το μελλοντικό πρόβλημα του συνόλου των κρατών της Ενωμένης Ευρώπης και της ΕΚΤ 11/1/2010). Στην «καλύτερη» εποχή της οικοδομής, οι Ισπανοί κατασκεύαζαν, φυσικά με δάνεια, 14 νέες κατοικίες ανά 1.000 κατοίκους - δύο φορές περισσότερες από τους αμερικανούς και πέντε φορές από τους Βρετανούς.
Σήμερα, τα ιδιωτικά χρέη των ισπανικών νοικοκυρών είναι υψηλότερα από αυτά της οποιασδήποτε άλλης μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας, οι πωλήσεις των ακινήτων μειώθηκαν μέχρι και 70%, οι τιμές τους κατέρρευσαν και η ανεργία πλησίασε το 20% - χωρίς να διαφαίνονται προοπτικές περιορισμού της ούτε στο 2010. Έτσι, το έλλειμμα της υπολογίζεται να διαμορφωθεί πάνω από 8,5%, ενώ το δημόσιο χρέος της θα πλησιάσει το 75% του ΑΕΠ της – σχεδόν διπλασιασμός του, σε σχέση με το 2007. Η Ισπανία θα χρειαστεί να εκδώσει ομόλογα δημοσίου ύψους 117 δις € εντός του 2010 (για την Ελλάδα αναφέρονται 53 δις €), ενώ η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της είναι ίσως ακόμη χαμηλότερη από αυτήν της Ελλάδας – με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για το εμπορικό ισοζύγιο και τις εξαγωγές της.
Πολλοί υποστηρίζουν χαρακτηριστικά ότι, η Πορτογαλία θα ήταν ευτυχής εάν είχε ένα τόσο διογκωμένο δημόσιο τομέα, αντίστοιχο με τον Ελληνικό. Αντίθετα με τη χώρα μας, η Πορτογαλία έχει περιορίσει στον ανώτατο δυνατό βαθμό τις δημόσιες δαπάνες της, ενώ ταυτόχρονα η φορολογία των πολιτών και των επιχειρήσεων της έχει ξεπεράσει τα όρια του «αποδεκτού». Εν τούτοις, το έλλειμμα του προϋπολογισμού της παραμένει στο 9%, ενώ μειώνεται διαρκώς η ανταγωνιστικότητα της - παρά τις χαμηλές σχετικά αμοιβές των εργαζομένων της, οι οποίες «απαιτούν» πλέον αυξήσεις, παρά μειώσεις.
Ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγει η χώρα την παγίδα του χρέους, αφού το δημόσιο χρέος της ήταν 65,8% του ΑΕΠ της το 2007 (έχοντας αυξηθεί σημαντικά έκτοτε), είναι η άνοδος της παραγωγικότητας της και η αύξηση των εξαγωγών. Όμως, επειδή ο κυριότερος αποδέκτης των προϊόντων της είναι η Ισπανία, η οποία αντιμετωπίζει τα μεγαλύτερα «πραγματικά» προβλήματα στην Ευρωζώνη, οι πιθανότητες να το επιτύχει είναι μάλλον ανύπαρκτες.
Αντίθετα από τις υπόλοιπες χώρες, η Ιρλανδία «υποφέρει» από την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση. Οι ιρλανδικές τράπεζες συμμετείχαν στο «παιχνίδι» των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης, η κυβέρνηση ανέλαβε υποχρεώσεις των τραπεζών που αντιστοιχούν στο 35% του ΑΕΠ της χώρας και το δημόσιο χρέος, από το 28,3% του ΑΕΠ το 2007, υπολογίζεται να ανέλθει στο 90% του ΑΕΠ το 2011 (η Credit Suisse το τοποθετεί στο 150% του ΑΕΠ).
Η χώρα αποφάσισε τον Ιανουάριο ακόμη περισσότερες περικοπές των κοινωνικών δαπανών, στους τομείς της ιατρικής περίθαλψης και του δημοσίου, μέσω των οποίων υπολογίζει να εξοικονομήσει περί τα 4 δις €. Εν τούτοις, τόσο τα πρόσφατα μέτρα, όσο και τα προηγούμενα, θα επιτείνουν την υφιστάμενη ύφεση, με άγνωστα προφανώς αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας.
Η μεγάλη αυτή ευρωπαϊκή χώρα είχε ανέκαθεν προβλήματα, τόσο με τον πληθωρισμό, όσο και με το αδύναμο νόμισμα της (λιρέτα) - γεγονός που καθιστούσε πολύ δύσκολη την πώληση ομολόγων στους διεθνείς επενδυτές. Μεταξύ των ετών 1992 και 1996, οι τόκοι που πλήρωνε ανέρχονταν στο 11,3% του ΑΕΠ της (για σύγκριση, η Ελλάδα σήμερα πληρώνει τόκους που αντιστοιχούν στο 5% περίπου του ΑΕΠ της), με αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς το δημόσιο χρέος της. Στο έτος προ της εισόδου της χώρας στην Ευρωζώνη, το δημόσιο χρέος της ήταν 132% σε σχέση με το ΑΕΠ της – το διπλάσιο από αυτό που επιτρεπόταν από τη συνθήκη του Μάαστριχτ.
Η Ιταλία πέτυχε την είσοδο της στην Ευρωζώνη, επειδή κατάφερε να μειώσει το έλλειμμα της, ακριβώς το χρόνο «μέτρησης» του για την εισαγωγή στο Ευρώ (1997), ακριβώς στο απαιτούμενο 3%. Η επιτυχία της όμως αυτή δεν οφειλόταν στην μείωση των δημοσίων δαπανών, αλλά σε έναν ειδικό φόρο («Ευρωφόρο»), ο οποίος επεστράφη τα επόμενα χρόνια σε αυτούς που τον πλήρωσαν τότε.
Εν τούτοις, η χώρα εκμεταλλεύτηκε τα χαμηλότερα επιτόκια του Ευρώ, μειώνοντας το δημόσιο χρέος της σταδιακά – το 2007 πλήρωνε τόκους ίσους με το 1,5% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο χρέος της μειώθηκε στο 114% του ΑΕΠ. Σήμερα, το έλλειμμα της Ιταλίας υπολογίζεται στο 5,5% (3% καλύτερο από αυτό της Γαλλίας), γεγονός που κυρίως οφείλεται στο ότι δεν υποχρεώθηκε να αναλάβει κανένα απολύτως χρέος των τραπεζών της.
Η Ιταλία όμως, με 1,66 τρις € δημόσιο χρέος, ευρίσκεται στην κορυφή των χρεωστικών χωρών της Ευρωζώνης, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της δεν φαίνεται να ξεπερνάει το 1% - γεγονός που θα οδηγήσει το δημόσιο χρέος της στα επίπεδα της προ-Ευρωζώνης εποχής. Εκτός αυτού, παρά το ότι έχει μέχρι στιγμής (Φεβρουάριος 2010) εκδώσει ομόλογα ύψους 38 δις €, θα χρειασθεί ακόμη περί τα 250 δις € μέχρι τέλος του έτους, επειδή η χρηματοδότηση της ήταν βραχυπρόθεσμη. Σε περιόδους όμως πιστωτικής στενότητας (άρθρο μας: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ:Η «πιστωτική παγίδα» είναι μία βαριά οικονομική ασθένεια, η οποία εμφανίζεται όταν μία υφιστάμενη κρίση ρευστότητας, προερχόμενη συνήθως από μία ευρύτερη οικονομική κρίση, δεν μπορεί να θεραπευτεί βραχυπρόθεσμα 10/7/2009 ), η οποία συνήθως προκαλεί την αύξηση των επιτοκίων, τόσο η εξεύρεση τέτοιων ποσών, όσο και το κόστος τους, θα προβληματίσουν σε μεγάλο βαθμό τη χώρα.
Ευτυχώς, η κυβέρνηση της Ιταλίας κατάφερε να «επαναπατρίσει» κεφάλαια ύψους 95 δις € το 2009 (φορολογική αμνηστία), τα οποία ωφέλησαν τα ταμεία της με περίπου 5 δις € (φορολογήθηκαν με 5%) - το «μέτρο» επεκτάθηκε μέχρι τον Απρίλιο του 2010, οπότε υπολογίζεται να εισρεύσουν ακόμη 30 δις €.
Η χώρα θα χρειασθεί να εκδώσει ομόλογα ύψους 222 δις € εντός του 2010, για την αναχρηματοδότηση των ληξιπρόθεσμων χρεών της Παρά το ότι η αξιολόγηση της (ΑΑΑ) δεν κινδυνεύει, το έλλειμμα της υπολογίζεται στο 5,5% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο χρέος της θα ξεπεράσει το 80% του ΑΕΠ. Αποτελώντας το σημαντικότερο «οικονομικό θύμα» των Η.Π.Α. (άρθρο μας: Η Γερμανία απέναντι στις Lehman Brothers, Citibank, Citigroup, Ernst & Young: Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος σε εξέλιξη; 12/3/2009 ), με τις τράπεζες της να συνεχίζουν να χάνουν πολλά χρήματα (πρόσφατα η Commerzbank ανακοίνωσε ξανά ζημίες που ξεπερνούν τα 4 δις €), η κατάσταση της οικονομίας της δεν είναι σε καμία περίπτωση ρόδινη.
Περεταίρω, η τεράστια εξάρτηση της από την ΕΕ (αποτελεί το 70% των εξαγωγών της), η αδύναμη εσωτερική της ζήτηση, όπως και ο ανταγωνισμός της Κίνας, είναι δεδομένα που θα την απειλούν όλο και περισσότερο στο μέλλον. Το υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας υπολογίζει με ρυθμό ανάπτυξης (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) ύψους 2% επί του ΑΕΠ για τα έτη 2011-2013, παρά το ότι στο παρελθόν κατάφερε αντίστοιχη απόδοση μόλις δύο φορές – με το μέσο κόστος του πετρελαίου στα 75 $ το βαρέλι και με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ στο 1% (!)
Επίσης, δεν «καταχώρησε» στον προϋπολογισμό της τη φορολογική αναμόρφωση που ψήφισε πρόσφατα (χαμηλότεροι φορολογικοί συντελεστές), η οποία θα κοστίσει περί τα 20 δις €. Ως εκ τούτου, αρκετοί αναλυτές αναρωτιούνται ήδη, εάν άρχισε και αυτή η χώρα να χρησιμοποιεί τη «δημιουργική λογιστική» - όπως και αν θα υποχρεωθεί σε διαδοχικές «διορθώσεις» των προϋπολογισμών της, κατά το «παράδειγμα» των μεσογειακών κρατών.
Η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ «εισήλθε» στην οικονομική κρίση με δημόσιο χρέος 70% του ΑΕΠ της, ενώ υπολογίζεται να «εξέλθει» από την κρίση το επόμενο έτος, με δημόσιο χρέος 99% του ΑΕΠ της. Το έλλειμμα της Γαλλίας, από 8,6% το 2009, υπολογίζεται να περιορισθεί μόλις κατά 0,6% - στο συνολικά 8% το 2011 (δεν είχε ποτέ, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών, πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της).
Η Γαλλία θα πρέπει να εκδώσει ομόλογα συνολικής αξίας 198 δις € μέχρι το τέλος του 2010 για την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους της, με το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της να υπολογίζεται στο 1,7% του ΑΕΠ της για το 2011 (άρθρο μας: ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: Οι τέσσερις μεγάλοι προβληματισμοί, τα δέκα από τα πλέον χρεωμένα κράτη και μία μερική παρουσίαση των διαφόρων «περιοχών» του πλανήτη, στην αρχή της δεύτερης φάσης του πρώτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου 7/2/2010 ).
Συμπερασματικά λοιπόν και χωρίς να επεκταθούμε στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται από λιγότερα προβλήματα, οι κίνδυνοι που απειλούν την ΕΕ είναι εξαιρετικά μεγάλοι. Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, στον οποίο αναφερθήκαμε για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2009, ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη – με την Ευρώπη να υποχρεώνεται σε άμυνα από τις Η.Π.Α., την Κίνα να παρακολουθεί ήρεμα τα τεκταινόμενα και τη Ρωσία να σιωπά, παρατηρώντας με ενδιαφέρον τις κινήσεις της Γερμανίας, η οποία εξαρτάται «ενεργειακά» σχεδόν απόλυτα από αυτήν.
Εάν δε ισχύουν τα πρόσφατα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ήδη πολλά αμερικανικά hedge funds(«ακρίδες», κατά την κοινή ονομασία τους) συντονίζονται για μία από κοινού μεγάλη επίθεση στη ζώνη του Ευρώ, ενώ η Γερμανία δεν έχει αποφασίσει ακόμη, εάν θα «κλείσει» το ρήγμα που επέτρεψε να δημιουργηθεί στην Ελλάδα, ενδεχομένως θα αποτελέσει η ίδια τον τελικό στόχο της επίθεσης, με ελάχιστες πιθανότητες να αποφύγει τη συντριβή της.
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου"
Η δημιουργία μίας αποτελεσματικής διακρατικής ένωσης οφείλει να ακολουθεί μία συγκεκριμένη πορεία, η οποία να την οδηγεί μεθοδικά από την αρχή έως το τέλος. Εάν τα βήματα που τυχόν επιλεχθούν δεν είναι «ορθολογικά», είναι εμφανές ότι συνοδεύονται από δυσανάλογους κινδύνους και απειλές, οι οποίες πολύ δύσκολα μπορούν να «αναχαιτισθούν» με επιτυχία. Στην περίπτωση τώρα που το σημερινό, «αιμοβόρο» Κεφάλαιο τις εντοπίσει, πόσο μάλλον εάν στοιχηματίσει στην αδυναμία αντιμετώπισης τους, διαπιστώνοντας ότι η ευκαιρία είναι πολλαπλάσια του κινδύνου, επιταχύνεται σε τέτοιο βαθμό η «αποσύνθεση» που είναι πλέον αδύνατον να αποφευχθεί.
Όσον αφορά την Ευρωζώνη, την πρώτη ουσιαστικά διακρατική ένωση ελευθέρων κρατών, φαίνεται ότι η αντίστροφη πορεία που ακολουθήθηκε (η νομισματική ένωση δηλαδή που προηγήθηκε της πολιτικής και δημοσιονομικής), ήταν εντελώς εσφαλμένη. Η σημερινή «δομή» της, ευρισκόμενη αντιμέτωπη με την παγκόσμια οικονομική κρίση και το διεθνές, άπατρις Κεφάλαιο (άρθρο μας:Ο ΚΥΡΙΑΡΧΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ:Οι ανεξέλεγκτες χρηματαγορές και οι «πολυηπειρωτικές» πλέον υπερεπιχειρήσεις, είναι οι δύο συνισταμένες μίας «ύπουλης» ασθένειας η οποία, με τη βοήθεια των δημοσιονομικών κρίσεων, τείνει να εξελιχθεί σε μία παγκόσμια, θανατηφόρο επιδημία 13/1/2010), αδυνατεί να ανταπεξέλθει - πόσο μάλλον να αμυνθεί απέναντι στον μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α. ή στον απολυταρχικό καπιταλισμό της Κίνας.
Αναμφίβολα, το σημαντικότερο, το εγγενές καλύτερα «σφάλμα» της Ευρωζώνης είναι η έλλειψη συνοχής και αλληλεγγύης των κρατών που την συναποτελούν, γεγονός που διαπιστώθηκε μετά το ξέσπασμα της δημοσιονομικής κρίσης στην Ελλάδα (άρθρο μαςΗ ΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΡΙΣΕΩΝ: Η αναμενόμενη δημοσιονομική κρίση πλήττει πρώτα τη χώρα μας, καθιστώντας την ανυπεράσπιστο στόχο των κερδοσκόπων και ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Έχοντας αυτήν την άποψη, θεωρούμε ότι εάν δεν επιλυθεί άμεσα το πρόβλημα της χώρας μας, θα καταρρεύσει μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ολόκληρο το Ευρωπαϊκό Οικοδόμημα. Ο μεγαλύτερος χαμένος ενός τέτοιου ενδεχομένου δεν θα είναι η Ελλάδα, όπως ίσως φαίνεται εξωτερικά αλλά, κυρίως, τα δύο μεγάλα «θωρηκτά» της Ευρωζώνης: η Γερμανία και η Γαλλία.
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΑ
Αναλυτικότερα, παρά το ότι η πρώτη «εστία» της πυρκαγιάς εμφανίστηκε στην Ελλάδα, εμείς τουλάχιστον θεωρούμε ότι είναι η χώρα με τα λιγότερα οικονομικά προβλήματα της Ευρώπης. Χωρίς κάτι τέτοιο να σημαίνει ότι είναι «αμελητέα», έχουμε την τεκμηριωμένη άποψη πως είναι απολύτως «επιλύσημα», κυρίως επειδή εντοπίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην κακή λειτουργία του δημοσίου τομέα της – με τον ιδιωτικό τομέα να έχει σχετικά ελάχιστα προβλήματα. Η Ελλάδα δεν έχει (ακόμη) τραπεζικό πρόβλημα, οι τιμές των ακινήτων δεν θεωρούνται υπερβολικές, τα νοικοκυριά δεν είναι υπερχρεωμένα και η απασχόληση δεν έχει πληγεί σε μεγάλο βαθμό – πάντοτε συγκριτικά με τις άλλες «δυτικές» χώρες.
Το σημαντικότερο πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι το τεράστιο δημόσιο χρέος ή το έλλειμμα, επειδή το πρώτο θα μπορούσε να αναχρηματοδοτηθεί υπό ομαλές συνθήκες, ενώ το δεύτερο να καταπολεμηθεί πολύ εύκολα, αφού υφίστανται πολύ μεγάλα περιθώρια μείωσης του. Ο περιορισμός της κρατικής σπατάλης, η μείωση των υπολοίπων δαπανών του δημοσίου, η ελαχιστοποίηση των δημοσίων έργων, καθώς επίσης ο μηδενισμός των εξοπλιστικών προγραμμάτων, θα μπορούσαν όχι μόνο να εξισορροπήσουν το έλλειμμα, αλλά ακόμη και να το μετατρέψουν σε πλεόνασμα, λειτουργώντας «αφαιρετικά» στο χρέος.
Εάν δε όλα αυτά τα «μέτρα» συνδυάζονταν με την αύξηση των εξαγωγών μας, οι οποίες έτσι θα λειτουργούσαν εξισορροπητικά στη μείωση της εσωτερικής κατανάλωσης που θα «προκαλούσε» η εξοικονόμηση πόρων, τότε το ΑΕΠ μας θα παρέμενε τουλάχιστον σταθερό - με εξαιρετικά ευεργετικά αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας.
Σε κάθε περίπτωση, ο κίνδυνος χρεοκοπίας (άρθρο μας ΚΡΑΤΙΚΗ ΠΤΩΧΕΥΣΗ:
Οι βασικές αιτίες της χρεοκοπίας ενός κράτους, τα αποτελέσματα της για τους πιστωτές, τον κρατικό μηχανισμό, την οικονομία και τους πολίτες της χώρας, οι διάφοροι μέθοδοι αποφυγής της, οι λανθασμένοι χειρισμοί, ιστορικά παραδείγματα κρατικών πτωχεύσεων και οι δείκτες μέτρησης-αξιολόγησης του κινδύνου της χρεοκοπίας ενός κράτους «μετρείται» κυρίως από τη σχέση των ετήσιων τόκων και των δημοσίων εσόδων.
Εάν δηλαδή οι τόκοι που πληρώνει το δημόσιο για τα δάνεια του ξεπερνούν το 33% των εσόδων του, η κατάσταση του θεωρείται κρίσιμη – πλησιάζει επικίνδυνα τη χρεοκοπία, όταν ξεπερνούν το 40%. Η Ελλάδα πληρώνει σήμερα ετήσιους τόκους 12 δις €, έχοντας συνολικά έσοδα (προϋπολογισμός 2010) περί τα 53 δις €. Επομένως, το ποσοστό των τόκων σε σχέση με τα έσοδα της είναι 22,64% - πολύ λιγότερο από το κρίσιμο 33%.
Βέβαια, εάν υποθέσουμε ότι για το σύνολο του χρέους της η Ελλάδα θα πληρώνει 6%, με βάση το επιτόκιο που «εκβιάζουν» σήμερα οι κερδοσκόποι, τότε οι τόκοι θα ανερχόταν θεωρητικά στα 18 δις € (με δημόσιο χρέος 300 δις €) - οπότε στο 33,96% των εσόδων. Φυσικά κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβεί μετά από αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα, αφού η συνολική «αναχρηματοδότηση» του υφιστάμενου χρέους απαιτεί την πάροδο αρκετών ετών (με τα χρεολύσια στα 30 δις € και με νέο χρέος ανάλογο του μελλοντικού ελλείμματος, ήτοι περί τα 20 δις €, θα διαρκούσε κάπου πέντε χρόνια).
Επομένως, ο «φυσιολογικός» κίνδυνος χρεοκοπίας δεν αφορά σε καμία περίπτωση το άμεσο μέλλον – επίσης, δεν θα ήταν αποτέλεσμα μόνο του ύψους των δημοσίων χρεών, ακόμη και αν το επιτόκιο διαμορφωνόταν στο 6%. Πόσο μάλλον όταν το εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (ιδιωτικό και δημόσιο) είναι πολύ χαμηλότερο από πολλές άλλες χώρες – γεγονός που αποδεικνύει ότι ο ιδιωτικός τομέας της χώρας, τα νοικοκυριά δηλαδή και οι επιχειρήσεις, όχι μόνο δεν είναι πολύ χρεωμένος, αλλά μάλλον αρκετά υγιής. Όσον αφορά δε τη φορολογία, η οποία υπολείπεται κατά 5% της Γερμανίας (σε σχέση με το ΑΕΠ), θεωρούμε ότι είναι ανάλογη, αν όχι πολύ υψηλότερη, της περιορισμένης ανταποδοτικότητας του Ελληνικού δημοσίου (παιδεία, ιατρική περίθαλψη), συγκριτικά με το Γερμανικό.
Στον πίνακα που ακολουθεί, αναγράφονται τα εξωτερικά χρέη (2007 σε $) μερικών επιλεγμένων Ευρωπαϊκών χωρών. Στην τελευταία στήλη, αναφέρεται η σχέση μεταξύ ΑΕΠ και εξωτερικού χρέους, από την οποία διαπιστώνεται τόσο το τεράστιο πρόβλημα της Μεγάλης Βρετανίας, όσο και μία από τις «ιδιαιτερότητες» της χώρας μας – το χαμηλότερο «άνοιγμα» της δηλαδή στο εξωτερικό:
ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Εξωτερικό χρέος σε σχέση με το ΑΕΠ
ΧΩΡΕΣ | Α.Ε.Π.* | ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ ΧΡΕΟΣ | ΕΞ. ΧΡΕΟΣ/ΑΕΠ |
|
|
|
|
Γερμανία | 3,024 τρις | 4,489 τρις | 1,48 |
Μ. Βρετανία | 2,472 τρις | 10,45 τρις | 4,22 |
Ολλανδία | 644,4 δις | 2,28 τρις | 3,53 |
Αυστρία | 328,4 δις | 752,5 δις | 2,29 |
Δανία | 268,8 δις | 492,6 δις | 1,83 |
Ελλάδα | 237,9 δις | 371,5 δις | 1,56 |
* 2007 σε δις $ , f.o.b. Πληροφορίες: ip Πίνακας : Β. Βιλιάρδος (σε $)
Συνεχίζοντας, το σημαντικότερο πρόβλημα της Ελλάδας είναι η εξασφάλιση της βραχυπρόθεσμα απαιτούμενης ρευστότητας, με την οποία θα μπορούσαν να χρηματοδοτηθούν τόσο οι τοκοχρεωλυτικές δόσεις των δανείων της, όσο και κάποια μέτρα στήριξης της Οικονομίας της - έως ότου αποδώσουν οι προσπάθειες μείωσης του ελλείμματος της. Δυστυχώς, η έλλειψη αλληλεγγύης που επέδειξαν οι «εταίροι» της, όχι μόνο επιδείνωσε τα μέγιστα τις δυνατότητες δανεισμού της αλλά, κατά πολύ χειρότερα, την κατέστησαν στόχο:
(α) των διεθνών κερδοσκόπων, οι οποίοι θεώρησαν ότι ανακάλυψαν μία τεράστια ευκαιρία αύξησης των εσόδων τους και
(β) του Αγγλοσαξονικού καπιταλιστικού «μοντέλου», το οποίο βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία να επιλύσει τα εσωτερικά προβλήματα της Οικονομίας του, μέσω μίας εκτεταμένης και συντονισμένης, μίας μαζικής καλύτερα επίθεσης εναντίον της ζώνης του Ευρώ - αφού η Κίνα αποτελεί όχι μόνο το μελλοντικό «Ελντοράντο» του Κεφαλαίου, αλλά και έναν εξαιρετικά πιο ισχυρό αντίπαλο, κυρίως λόγω της συνοχής και του απολυταρχικά καπιταλιστικού συστήματος της (άρθρο μας: ΣΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΚΥΚΛΩΝΑ: Η Ελλάδα στο επίκεντρο της αμερικανό-ευρωπαϊκής διαμάχης, τα σφάλματα μας, οι «αλλότριες» ευθύνες και ο υπερπληθωρισμός ομολόγων, ο οποίος φαίνεται να εξελίσσεται σε μία καταστροφική πανδημία 23/1/2010 ).
Έτσι λοιπόν η Ελλάδα κινδυνεύει να χρεοκοπήσει κυρίως από τη μαζική επίθεση των διεθνών κερδοσκόπων, παρά από τα οικονομικά της προβλήματα - στην επίθεση δε αυτή συμμετέχουν παραδόξως όλες εκείνες οι τράπεζες, οι οποίες αγόραζαν στο παρελθόν τα ομόλογα της. Σύμφωνα με τους διεθνείς αναλυτές, περί τα 12 μεγάλα τραπεζικά ιδρύματα, μεταξύ των οποίων η Goldman Sachs, η JP Morgan, η Credit Suisse, η UBS, η Societe Generale, η BNP Paribas και η Deutsche Bank, αγοράζουν μαζικά CDS – δηλαδή, ασφάλιστρα κινδύνου για την περίπτωση που η Ελλάδα δεν θα μπορεί να εξοφλήσει τα χρέη της και θα χρεοκοπήσει. Λόγω των μαζικών αυτών αγορών, οι τιμές των συγκεκριμένων CDS εκτοξεύονται στα ύψη, αφού η ασφάλεια ύψους 10 εκ. € ελληνικών χρεών αυξήθηκε κατά 100.000 € μέσα σε ένα μήνα (από τον Ιανουάριο στο Φεβρουάριο).
«Στην περίπτωση μίας χρεοκοπίας», σύμφωνα με την UniCredit κερδίζουν εκείνοι οι οποίοι έχουν στην κατοχή τους τα συγκεκριμένα CDS. Είναι κάτι ανάλογο με το να αγοράζει κάποιος μία ασφάλεια πυροπροστασίας για το σπίτι του γείτονα του. Στην περίπτωση αυτή έχει κάθε λόγο, αποτελεί δηλαδή κίνητρο, να κάψει το σπίτι του γείτονα του για να εισπράξει τα ασφάλιστρα».
Όπως είναι φυσικό, κάτω από τέτοιες προϋποθέσεις είναι σχεδόν αδύνατον να βρει μία χώρα αγοραστές για τα ομόλογα που εκδίδει, ακόμη και αν δεν έχει πολύ μεγάλο οικονομικό πρόβλημα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, εγκλωβίζεται στην παγίδα του χρέους και εισέρχεται σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο, αφού η πιθανότητα να μην πληρώσει τα χρέη της φοβίζει περαιτέρω την αγορά, οι τιμές των CDS αυξάνονται συνεχώς, ακόμη λιγότεροι επενδυτές αγοράζουν ομόλογα, οι τιμές τους ακολουθούν πτωτική πορεία κοκ.
Το σύστημα αυτό λειτουργεί για εκείνες τις τράπεζες, οι οποίες είναι ταυτόχρονα ιδιοκτήτες ελληνικών ομολόγων και CDS, για όσο διάστημα η Ελλάδα μπορεί να πληρώνει τα χρέη της - αφού σε περίπτωση χρεοκοπίας της, τα ομόλογα δημοσίου χάνουν εντελώς την αξία τους. Επειδή όμως οι τράπεζες στοιχηματίζουν στη διάσωση της από την ΕΕ (καπιταλισμός-καζίνο), ο κίνδυνος τους είναι περιορισμένος, ενώ ταυτόχρονα κερδίζουν τόσο από τα CDS, όσο και από τα συνεχώς αυξανόμενα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων.
Σύμφωνα με τον κ. Bernanke, τον πρόεδρο της Fed «Η χρησιμοποίηση αυτών των οικονομικών εργαλείων με στόχο την αποσταθεροποίηση μίας επιχείρησης ή μίας ολόκληρης χώρας, είναι εμφανέστατα αντιπαραγωγική». Κατά τον πρόεδρο δε του αμερικανικού τραπεζικού συμβουλίου «Τα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα επιδεινώνουν μία δημόσια κρίση, με σκοπό να κερδίσουν ιδιωτικά», παρά το ότι δεν έχουν περάσει ούτε 18 μήνες από τη χρεοκοπία της LehmanBrothers και τη διάσωση τους με χρήματα του δημοσίου.
Αναλυτικότερα, η διαπραγμάτευση των «πιστωτικών παραγώγων» δεν υπόκειται ακόμη σε σαφείς κανόνες, αφού δεν λειτουργεί μέσα από τα χρηματιστήρια. Αποτελώντας συνήθως μία «over the counter» διαδικασία, στην οποία συμμετέχει μόνο ένας αγοραστής και ένας πωλητής (για παράδειγμα, μία επενδυτική τράπεζα, μία οποιαδήποτε επιχείρηση ή ένα Hedge fund), δεν είναι υποχρεωτικό να ενημερώνεται απολύτως κανένας. Απλοποιημένα, η λειτουργία τους είναι η εξής:
Ένας επενδυτής, για παράδειγμα ένα hedge fund, αγοράζει μία ασφάλεια έναντι του κινδύνου απώλειας ελληνικών ομολόγων ύψους ενός δις €. Η ασφάλεια αυτή μπορεί να συμφωνηθεί ακόμη και εάν ο επενδυτής δεν έχει στην ιδιοκτησία του κανένα ελληνικό ομόλογο – δηλαδή, ακόμη και εάν δεν ασφαλίζεται απέναντι σε έναν υπαρκτό κίνδυνο. Για την αγορά αυτή πληρώνει το hedge fund ένα ετήσιο ασφάλιστρο. Στην περίπτωση τώρα που αυξάνει η νευρικότητα στις αγορές, που θεωρείται δηλαδή περισσότερο πιθανός ο κίνδυνος της χρεοκοπίας, αυξάνεται η τιμή των ετησίων ασφαλίστρων και ο επενδυτής μας μπορεί να πουλήσει την υφιστάμενη συμφωνία του με κέρδος σε κάποιον άλλο. Όσο υψηλότερα δε διαμορφώνονται τα ασφάλιστρα, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος.
Εάν υποθέσουμε τώρα ότι ο επενδυτής μας δεν πουλάει το (ασφαλιστικό συμβόλαιο), το οποίο αγόρασε, αλλά το κρατάει και ο ασφαλιζόμενος κίνδυνος επέρχεται (στο παράδειγμα, η Ελλάδα χρεοκοπεί), τότε είναι υποχρεωμένος να πληρώσει τη ζημία στον αντισυμβαλλόμενο του (αυτός που χάνει δηλαδή, είναι πάντοτε ο τελευταίος).
Στον πίνακα που ακολουθεί αναφέρονται οι δέκα χώρες, οι τράπεζες των οποίων διαθέτουν ομόλογα του ελληνικού δημοσίου:
ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου
ΧΩΡΑ | Ομόλογα σε εκ. δολάρια |
|
|
Γαλλία | 75.452 |
Ελβετία | 63.966 |
Γερμανία | 43.236 |
Η.Π.Α. | 16.411 |
Μ. Βρετανία | 12.342 |
Ολλανδία | 11.849 |
Πορτογαλία | 10.317 |
Ιρλανδία | 8.506 |
Ιαπωνία | 8.447 |
Ιταλία | 8.381 |
|
|
Υπόλοιπες χώρες | 43.693 |
|
|
Γενικό σύνολο | 302.600 |
Πηγή: Αναφορά τρίτου τετραμήνου 2009 της διεθνούς τράπεζας Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
‘Όπως διαπιστώνουμε από τον πίνακα, οι κυριότεροι δανειστές της Ελλάδας είναι ευρωπαϊκά τραπεζικά ιδρύματα. Μία ενδεχόμενη χρεοκοπία της λοιπόν, θα ήταν εξαιρετικά ακριβή για όλες τις υπόλοιπες χώρες, ενώ αναδεικνύει το γενικότερο πρόβλημα που θα προκαλούσε στην Ευρωζώνη, η οποία ουσιαστικά λειτουργεί με τον κανόνα των «συγκοινωνούντων δοχείων». Για παράδειγμα, η γερμανική Hypo RealEstate, στην οποία συμμετέχει το κράτος μετά τα πακέτα διάσωσης της, έχει στην ιδιοκτησία της ελληνικά ομόλογα αξίας 9,1 δις €, η Commerzbank, στην οποία επίσης συμμετέχει το γερμανικό δημόσιο 4,6 δις €, η τοπική LBBW 2,7 δις € και η BayernLB 1,5 δις €.
Ο κίνδυνος λοιπόν για τις τράπεζες και, μέσω αυτών, για τα κράτη, είναι κάθε άλλο παρά αμελητέος – πόσο μάλλον από το «domino effect» που θα προκαλούσε η κατάρρευση μίας χώρας της Ευρωζώνης, αφού αμέσως μετά η επίθεση των κερδοσκόπων θα κατευθυνόταν στην επόμενη. Όσον αφορά δε τα σενάρια εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη, έστω «προσωρινά», θεωρούμε ότι είναι ανεύθυνα και ουτοπικά (άρθρο μας: ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ: Η ιδιαιτερότητα των προβλημάτων ρευστότητας μίας χώρας του Ευρώ, η αντιμετώπιση τους, καθώς επίσης οι πιθανολογούμενες συνέπειες μιας ενδεχόμενης πτώχευσης ενός κράτους μέλους 23/11/2009 ) .
Περεταίρω, σε σχέση με κάποιες από τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης (αφήνουμε εκτός τον παγκοσμίως «συντριπτικά» μεγαλύτερο ασθενή όλων, τον νούμερο ένα συστημικό κίνδυνο καλύτερα, τη Μ. Βρετανία δηλαδή), τα εξής:
ΙΣΠΑΝΙΑ
Θεωρώντας ότι η αμέσως επόμενη χώρα, τα ομόλογα της οποίας θα δεχθούν τη μαζική επίθεση των κερδοσκόπων, θα είναι η Ισπανία (σύμφωνα με τον P. Krugman «Η πραγματική εστία της πυρκαγιάς στην Ευρωζώνη δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η Ισπανία»), θα ξεκινήσουμε με τη διαπίστωση ότι, κατά τη διάρκεια των δέκα προηγουμένων ετών, η οικονομία της αυξανόταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 2,8% - ενώ το συνολικό δημόσιο χρέος της είχε περιορισθεί στο 42% του ΑΕΠ της. Το έλλειμμα της ήταν σπάνια περισσότερο από το 1% του ΑΕΠ, ενώ από το 2005 έως το 2007 η χώρα είχε πλεόνασμα
Η ανάπτυξη όμως της Ισπανίας, η οικονομία της οποίας είναι περίπου 4,5 φορές μεγαλύτερη από αυτήν της Ελλάδας, στηρίχθηκε κυρίως στην υπερβολικά υψηλή οικοδομική δραστηριότητα, καθώς επίσης στην αυξημένη εσωτερική κατανάλωση με δανεικά χρήματα (άρθρο μας: ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΑΝΑΤΑΡΑΞΕΙΣ:Αναφορές στην Ισλανδική, στην Ιρλανδική και στην Ισπανική κρίση, οι οποίες αναδεικνύουν όχι μόνο το σημερινό, αλλά, κυρίως, το μελλοντικό πρόβλημα του συνόλου των κρατών της Ενωμένης Ευρώπης και της ΕΚΤ 11/1/2010). Στην «καλύτερη» εποχή της οικοδομής, οι Ισπανοί κατασκεύαζαν, φυσικά με δάνεια, 14 νέες κατοικίες ανά 1.000 κατοίκους - δύο φορές περισσότερες από τους αμερικανούς και πέντε φορές από τους Βρετανούς.
Σήμερα, τα ιδιωτικά χρέη των ισπανικών νοικοκυρών είναι υψηλότερα από αυτά της οποιασδήποτε άλλης μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας, οι πωλήσεις των ακινήτων μειώθηκαν μέχρι και 70%, οι τιμές τους κατέρρευσαν και η ανεργία πλησίασε το 20% - χωρίς να διαφαίνονται προοπτικές περιορισμού της ούτε στο 2010. Έτσι, το έλλειμμα της υπολογίζεται να διαμορφωθεί πάνω από 8,5%, ενώ το δημόσιο χρέος της θα πλησιάσει το 75% του ΑΕΠ της – σχεδόν διπλασιασμός του, σε σχέση με το 2007. Η Ισπανία θα χρειαστεί να εκδώσει ομόλογα δημοσίου ύψους 117 δις € εντός του 2010 (για την Ελλάδα αναφέρονται 53 δις €), ενώ η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας της είναι ίσως ακόμη χαμηλότερη από αυτήν της Ελλάδας – με εξαιρετικά δυσμενή αποτελέσματα για το εμπορικό ισοζύγιο και τις εξαγωγές της.
ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ
Πολλοί υποστηρίζουν χαρακτηριστικά ότι, η Πορτογαλία θα ήταν ευτυχής εάν είχε ένα τόσο διογκωμένο δημόσιο τομέα, αντίστοιχο με τον Ελληνικό. Αντίθετα με τη χώρα μας, η Πορτογαλία έχει περιορίσει στον ανώτατο δυνατό βαθμό τις δημόσιες δαπάνες της, ενώ ταυτόχρονα η φορολογία των πολιτών και των επιχειρήσεων της έχει ξεπεράσει τα όρια του «αποδεκτού». Εν τούτοις, το έλλειμμα του προϋπολογισμού της παραμένει στο 9%, ενώ μειώνεται διαρκώς η ανταγωνιστικότητα της - παρά τις χαμηλές σχετικά αμοιβές των εργαζομένων της, οι οποίες «απαιτούν» πλέον αυξήσεις, παρά μειώσεις.
Ο μοναδικός τρόπος για να αποφύγει η χώρα την παγίδα του χρέους, αφού το δημόσιο χρέος της ήταν 65,8% του ΑΕΠ της το 2007 (έχοντας αυξηθεί σημαντικά έκτοτε), είναι η άνοδος της παραγωγικότητας της και η αύξηση των εξαγωγών. Όμως, επειδή ο κυριότερος αποδέκτης των προϊόντων της είναι η Ισπανία, η οποία αντιμετωπίζει τα μεγαλύτερα «πραγματικά» προβλήματα στην Ευρωζώνη, οι πιθανότητες να το επιτύχει είναι μάλλον ανύπαρκτες.
ΙΡΛΑΝΔΙΑ
Αντίθετα από τις υπόλοιπες χώρες, η Ιρλανδία «υποφέρει» από την πρόσφατη χρηματοπιστωτική κρίση. Οι ιρλανδικές τράπεζες συμμετείχαν στο «παιχνίδι» των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης, η κυβέρνηση ανέλαβε υποχρεώσεις των τραπεζών που αντιστοιχούν στο 35% του ΑΕΠ της χώρας και το δημόσιο χρέος, από το 28,3% του ΑΕΠ το 2007, υπολογίζεται να ανέλθει στο 90% του ΑΕΠ το 2011 (η Credit Suisse το τοποθετεί στο 150% του ΑΕΠ).
Η χώρα αποφάσισε τον Ιανουάριο ακόμη περισσότερες περικοπές των κοινωνικών δαπανών, στους τομείς της ιατρικής περίθαλψης και του δημοσίου, μέσω των οποίων υπολογίζει να εξοικονομήσει περί τα 4 δις €. Εν τούτοις, τόσο τα πρόσφατα μέτρα, όσο και τα προηγούμενα, θα επιτείνουν την υφιστάμενη ύφεση, με άγνωστα προφανώς αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας.
ΙΤΑΛΙΑ
Η μεγάλη αυτή ευρωπαϊκή χώρα είχε ανέκαθεν προβλήματα, τόσο με τον πληθωρισμό, όσο και με το αδύναμο νόμισμα της (λιρέτα) - γεγονός που καθιστούσε πολύ δύσκολη την πώληση ομολόγων στους διεθνείς επενδυτές. Μεταξύ των ετών 1992 και 1996, οι τόκοι που πλήρωνε ανέρχονταν στο 11,3% του ΑΕΠ της (για σύγκριση, η Ελλάδα σήμερα πληρώνει τόκους που αντιστοιχούν στο 5% περίπου του ΑΕΠ της), με αποτέλεσμα να αυξάνεται συνεχώς το δημόσιο χρέος της. Στο έτος προ της εισόδου της χώρας στην Ευρωζώνη, το δημόσιο χρέος της ήταν 132% σε σχέση με το ΑΕΠ της – το διπλάσιο από αυτό που επιτρεπόταν από τη συνθήκη του Μάαστριχτ.
Η Ιταλία πέτυχε την είσοδο της στην Ευρωζώνη, επειδή κατάφερε να μειώσει το έλλειμμα της, ακριβώς το χρόνο «μέτρησης» του για την εισαγωγή στο Ευρώ (1997), ακριβώς στο απαιτούμενο 3%. Η επιτυχία της όμως αυτή δεν οφειλόταν στην μείωση των δημοσίων δαπανών, αλλά σε έναν ειδικό φόρο («Ευρωφόρο»), ο οποίος επεστράφη τα επόμενα χρόνια σε αυτούς που τον πλήρωσαν τότε.
Εν τούτοις, η χώρα εκμεταλλεύτηκε τα χαμηλότερα επιτόκια του Ευρώ, μειώνοντας το δημόσιο χρέος της σταδιακά – το 2007 πλήρωνε τόκους ίσους με το 1,5% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο χρέος της μειώθηκε στο 114% του ΑΕΠ. Σήμερα, το έλλειμμα της Ιταλίας υπολογίζεται στο 5,5% (3% καλύτερο από αυτό της Γαλλίας), γεγονός που κυρίως οφείλεται στο ότι δεν υποχρεώθηκε να αναλάβει κανένα απολύτως χρέος των τραπεζών της.
Η Ιταλία όμως, με 1,66 τρις € δημόσιο χρέος, ευρίσκεται στην κορυφή των χρεωστικών χωρών της Ευρωζώνης, ενώ ο ρυθμός ανάπτυξης της οικονομίας της δεν φαίνεται να ξεπερνάει το 1% - γεγονός που θα οδηγήσει το δημόσιο χρέος της στα επίπεδα της προ-Ευρωζώνης εποχής. Εκτός αυτού, παρά το ότι έχει μέχρι στιγμής (Φεβρουάριος 2010) εκδώσει ομόλογα ύψους 38 δις €, θα χρειασθεί ακόμη περί τα 250 δις € μέχρι τέλος του έτους, επειδή η χρηματοδότηση της ήταν βραχυπρόθεσμη. Σε περιόδους όμως πιστωτικής στενότητας (άρθρο μας: Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ:Η «πιστωτική παγίδα» είναι μία βαριά οικονομική ασθένεια, η οποία εμφανίζεται όταν μία υφιστάμενη κρίση ρευστότητας, προερχόμενη συνήθως από μία ευρύτερη οικονομική κρίση, δεν μπορεί να θεραπευτεί βραχυπρόθεσμα 10/7/2009 ), η οποία συνήθως προκαλεί την αύξηση των επιτοκίων, τόσο η εξεύρεση τέτοιων ποσών, όσο και το κόστος τους, θα προβληματίσουν σε μεγάλο βαθμό τη χώρα.
Ευτυχώς, η κυβέρνηση της Ιταλίας κατάφερε να «επαναπατρίσει» κεφάλαια ύψους 95 δις € το 2009 (φορολογική αμνηστία), τα οποία ωφέλησαν τα ταμεία της με περίπου 5 δις € (φορολογήθηκαν με 5%) - το «μέτρο» επεκτάθηκε μέχρι τον Απρίλιο του 2010, οπότε υπολογίζεται να εισρεύσουν ακόμη 30 δις €.
ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Η χώρα θα χρειασθεί να εκδώσει ομόλογα ύψους 222 δις € εντός του 2010, για την αναχρηματοδότηση των ληξιπρόθεσμων χρεών της Παρά το ότι η αξιολόγηση της (ΑΑΑ) δεν κινδυνεύει, το έλλειμμα της υπολογίζεται στο 5,5% του ΑΕΠ της, ενώ το δημόσιο χρέος της θα ξεπεράσει το 80% του ΑΕΠ. Αποτελώντας το σημαντικότερο «οικονομικό θύμα» των Η.Π.Α. (άρθρο μας: Η Γερμανία απέναντι στις Lehman Brothers, Citibank, Citigroup, Ernst & Young: Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος σε εξέλιξη; 12/3/2009 ), με τις τράπεζες της να συνεχίζουν να χάνουν πολλά χρήματα (πρόσφατα η Commerzbank ανακοίνωσε ξανά ζημίες που ξεπερνούν τα 4 δις €), η κατάσταση της οικονομίας της δεν είναι σε καμία περίπτωση ρόδινη.
Περεταίρω, η τεράστια εξάρτηση της από την ΕΕ (αποτελεί το 70% των εξαγωγών της), η αδύναμη εσωτερική της ζήτηση, όπως και ο ανταγωνισμός της Κίνας, είναι δεδομένα που θα την απειλούν όλο και περισσότερο στο μέλλον. Το υπουργείο οικονομικών της Γερμανίας υπολογίζει με ρυθμό ανάπτυξης (αφαιρουμένου του πληθωρισμού) ύψους 2% επί του ΑΕΠ για τα έτη 2011-2013, παρά το ότι στο παρελθόν κατάφερε αντίστοιχη απόδοση μόλις δύο φορές – με το μέσο κόστος του πετρελαίου στα 75 $ το βαρέλι και με το βασικό επιτόκιο της ΕΚΤ στο 1% (!)
Επίσης, δεν «καταχώρησε» στον προϋπολογισμό της τη φορολογική αναμόρφωση που ψήφισε πρόσφατα (χαμηλότεροι φορολογικοί συντελεστές), η οποία θα κοστίσει περί τα 20 δις €. Ως εκ τούτου, αρκετοί αναλυτές αναρωτιούνται ήδη, εάν άρχισε και αυτή η χώρα να χρησιμοποιεί τη «δημιουργική λογιστική» - όπως και αν θα υποχρεωθεί σε διαδοχικές «διορθώσεις» των προϋπολογισμών της, κατά το «παράδειγμα» των μεσογειακών κρατών.
ΓΑΛΛΙΑ
Η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ «εισήλθε» στην οικονομική κρίση με δημόσιο χρέος 70% του ΑΕΠ της, ενώ υπολογίζεται να «εξέλθει» από την κρίση το επόμενο έτος, με δημόσιο χρέος 99% του ΑΕΠ της. Το έλλειμμα της Γαλλίας, από 8,6% το 2009, υπολογίζεται να περιορισθεί μόλις κατά 0,6% - στο συνολικά 8% το 2011 (δεν είχε ποτέ, κατά τη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών, πλεόνασμα στον προϋπολογισμό της).
Η Γαλλία θα πρέπει να εκδώσει ομόλογα συνολικής αξίας 198 δις € μέχρι το τέλος του 2010 για την αναχρηματοδότηση του δημοσίου χρέους της, με το ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας της να υπολογίζεται στο 1,7% του ΑΕΠ της για το 2011 (άρθρο μας: ΟΙ ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΕΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: Οι τέσσερις μεγάλοι προβληματισμοί, τα δέκα από τα πλέον χρεωμένα κράτη και μία μερική παρουσίαση των διαφόρων «περιοχών» του πλανήτη, στην αρχή της δεύτερης φάσης του πρώτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου 7/2/2010 ).
Συμπερασματικά λοιπόν και χωρίς να επεκταθούμε στις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης, οι οποίες δεν χαρακτηρίζονται από λιγότερα προβλήματα, οι κίνδυνοι που απειλούν την ΕΕ είναι εξαιρετικά μεγάλοι. Ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, στον οποίο αναφερθήκαμε για πρώτη φορά το Μάρτιο του 2009, ευρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη – με την Ευρώπη να υποχρεώνεται σε άμυνα από τις Η.Π.Α., την Κίνα να παρακολουθεί ήρεμα τα τεκταινόμενα και τη Ρωσία να σιωπά, παρατηρώντας με ενδιαφέρον τις κινήσεις της Γερμανίας, η οποία εξαρτάται «ενεργειακά» σχεδόν απόλυτα από αυτήν.
Εάν δε ισχύουν τα πρόσφατα δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ήδη πολλά αμερικανικά hedge funds(«ακρίδες», κατά την κοινή ονομασία τους) συντονίζονται για μία από κοινού μεγάλη επίθεση στη ζώνη του Ευρώ, ενώ η Γερμανία δεν έχει αποφασίσει ακόμη, εάν θα «κλείσει» το ρήγμα που επέτρεψε να δημιουργηθεί στην Ελλάδα, ενδεχομένως θα αποτελέσει η ίδια τον τελικό στόχο της επίθεσης, με ελάχιστες πιθανότητες να αποφύγει τη συντριβή της.
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
Αθήνα, 27. Φεβρουαρίου 2010
Ο κ. Β. Βιλιάρδος είναι οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου"
Η Μέρκελ αποκλείει γερμανική βοήθεια στην Ελλάδα
Η Μέρκελ αποκλείει γερμανική βοήθεια στην Ελλάδα: "
Η καγκελάριος Αγγελα Μέρκελ διέψευσε σε αποψινή συνέντευξή της στο δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο ARD τις πληροφορίες περί εγγραφής κονδυλίων στον γερμανικό προϋπολογισμό ενόψει πιθανής οικονομικής βοήθεια προς την Ελλάδα και απέκλεισε κατηγορηματικά κάθε ενδεχόμενο «διάσωσης» (bail out) της Ελλάδας, τονίζοντας ότι αυτό που προέχει είναι η υλοποίηση των μέτρων που έχει εξαγγείλει η ελληνική κυβέρνηση, προκειμένου να κερδηθεί η εμπιστοσύνη των αγορών.«Προς το παρόν ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσουμε την Ελλάδα είναι να καταστήσουμε σαφές ότι πρέπει να κάνει τα καθήκοντά της...», είπε μεταξύ άλλων η Μέρκελ.
Η γερμανίδα καγκελάριος εξέφρασε για πολλοστή φορά την ανησυχία της για τις πιέσεις που υφίσταται το Ευρώ μέσω κυρίως της ελληνικής κρίσης και επέμεινε στην αναγκαιότητα αντιμετώπισης του προβλήματος στη ρίζα του, προσδιορίζοντάς την με το υψηλό έλλειμμα της Ελλάδας και την χαμένη αξιοπιστία της χώρας. «Γιαυτό είμαι ευγνώμων που η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει πολύ θαρραλέα οικονομίες και διορθωτικά μέτρα», είπε η Μέρκελ προσθέτοντας ότι «τώρα πρέπει να διασφαλιστεί πως και η Κομισιόν, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο θα πειστούν πως το ελληνικό Πρόγραμμα Σταθεροποίησης και Περικοπών θα μπορέσει να επιλύσει πράγματι τα προβλήματα...»
Στο ερώτημα αν θα χρειαστούν «γερμανικά δισεκατομμύρια» για τη διάσωση της Ελλάδας και στην αναφορά στις πληροφορίες περί εγγραφής σχετικών κονδυλίων στον προϋπολογισμό, η Μέρκελ απήντησε ρητά ότι «δεν τίθεται επ΄ουδενί τέτοιο θέμα» παραπέμποντας ταυτόχρονα στη ρήτρα No Bail Out της Συνθήκης του Μάαστριχτ. Συνακόλουθα, είπε, «αυτό σημαίνει ότι προς το παρόν ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσουμε την Ελλάδα είναι να καταστήσουμε σαφές πως πρέπει να κάνει τα καθήκοντά της...» «Άλλες αποφάσεις δεν έχουν ληφθεί, αυτό επιθυμώ να το ξεκαθαρίσω απόλυτα», είπε η Μέρκελ με έμφαση.
Η Μέρκελ ωστόσο «παρέκαμψε» το ερώτημα σχετικά με το ενδεχόμενο ανάληψης δράσης από ιδιωτικές τράπεζες με κεφάλαια της κρατικής Kreditanstalt fuer Wiederaufbau (KfW) παραπέμποντας στις «συνθήκες» και επιμένοντας ότι κύριο θέμα πλέον είναι η υλοποίηση των μέτρων από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης
Μέρκελ: «Η Ελλάδα ανακοίνωσε πως θα μειώσει κατά 4 μονάδες το έλλειμμα αλλά τα μέτρα αυτά δεν έχουν ακόμα προχωρήσει ώστε να μπορεί κανείς να πει πως υλοποιούνται, γιαυτό και το κύριο είναι η υλοποίηση. Και τότε ελπίζω πως οι αγορές θα αποκτήσουν εμπιστοσύνη στις ελληνικές προσπάθειες και σε αυτήν την κατεύθυνση θέλουμε πράγματι να υποστηρίξουμε την Ελλάδα...»
Συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 1,3% το 2010 βλέπει η ...
Συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 1,3% το 2010 βλέπει η ...: "
Συρρίκνωση του ελληνικού ΑΕΠ κατά 1,3% το 2010, προβλέπει η Citigroup σε έκθεση της για τις προοπτικές της παγκόσμιας οικονομίας, ενώ αναμένει επιστροφή στην ανάπτυξη το 2011, με ρυθμό της τάξεως του 0,3%.
Ο οίκος σημειώνει πως τα δημοσιονομικά προβλήματα στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες της ευρωζώνης φαίνεται πως δεν έχουν λυθεί.
Αν και οι Ευρωπαίοι ηγέτες είπαν πως θα στηρίξουν την Ελλάδα, υπό την προϋπόθεση ότι θα πάρει άμεσα, επιπλέον μέτρα, όσα έχουν γίνει μέχρι τώρα δεν έχουν σταματήσει τον κίνδυνο.
Για την Ελλάδα, κρίσιμη είναι η ημερομηνία της 16ης Μαρτίου, όπου θα φανούν τα πρώτα αποτελέσματα από τα μέτρα που έχει πάρει η χώρα, σημειώνει.
Ο οίκος όμως βλέπει πως η Ελλάδα έχει μεγάλες πιθανότητες να χρειαστεί πρόσθετη οικονομική βοήθεια από άλλες χώρες της ευρωζώνης ή από το ΔΝΤ, προκειμένου να αναχρηματοδοτήσει τα ομόλογα που λήγουν στο δίμηνο Απριλίου-Μαΐου.
Οι αναλυτές της Citigroup δεν πιστεύουν ότι η Ελλάδα θα πτωχεύσει, αφού θα υπάρξει βοήθεια, ενώ εκτιμούν πως η χώρα θα λάβει και πρόσθετα πιο σκληρά μέτρα για το έλλειμμα.
Κυριακή 28 Φεβρουαρίου 2010
Οι γερμανοί δημοσιογράφοι του «Stern» και «Focus»«Πώς έκανα την προβοκάτσια»
Οι γερμανοί δημοσιογράφοι του «Stern» και «Focus»
«Πώς έκανα την προβοκάτσια»: "«Τι να πούμε εμείς για τη σύγκριση των σημερινών Γερμανών με τους ναζιστές». Η εκπρόσωπος του περιοδικού «Focus» δικαιολογείται για το πρωτοσέλιδο που προκάλεσε την ελληνογερμανική σύρραξη. «Απολογείται» και ο δημοσιογράφος του «Stern» που υπογράφει ως «η θεία από τη Γερμανία»."
ΤΙ λενε Ρεεεεεεεεεε!!!!!
Οι Γοτθοι, και οι Βισυγότθοι!!!
Ρε ΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΟΥΣΤ!!!!
(Via TO BHMA RSS FEED.)
Ο γαλλογερμανικός άξονας μιλάει στο Βήμα «Αν αποτύχουμε με την Ελλάδα θα κινδυνεύσει το ευρωπαϊκό νόμισμα»
Ο γαλλογερμανικός άξονας μιλάει στο Βήμα
«Αν αποτύχουμε με την Ελλάδα θα κινδυνεύσει το ευρωπαϊκό νόμισμα»: "Τα πρόσθετα μέτρα, εφόσον χρειαστούν, θα προταθούν από την ελληνική κυβέρνηση. Δεν θα επιβληθούν έξωθεν. Σε αυτό συμφωνούν, μιλώντας στο «Βήμα», οι πρεσβευτές της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σούλτχαϊς και της Γαλλίας Κριστόφ Φαρνό, προσθέτοντας ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει την πολυτέλεια να αποτύχει στην περίπτωση της Ελλάδας διότι αυτό θα μπορούσε να αποδυναμώσει το ευρώ. Οι κκ. Σούλτχαϊς και Φαρνό εμφανίζονται αισιόδοξοι ότι το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης (ΠΣΑ) είναι επαρκές για τη μείωση του ελλείμματος στο 8,7% και αναδεικνύουν την 16η Μαρτίου, οπότε και θα συνεδριάσει το Εco/Fin, ως ημερομηνία-«κλειδί» για τη λήψη ή μη πρόσθετων μέτρων."
(Via TO BHMA RSS FEED.)
Ντάνιελ Γκρος: «Σύντομα το spread θα φτάσει στο 500»
Ντάνιελ Γκρος: «Σύντομα το spread θα φτάσει στο 500»: "Παρά την αδιάκοπη φιλολογία ότι υπάρχει ένα αόρατο γαλλογερμανικό «δίχτυ ασφαλείας» (μεγέθους 25 δισ. ευρώ), έτοιμο να διασώσει τη χώρα αν χάσει τον βηματισμό της και πέσει από το σχοινί του δανεισμού στο δημοσιονομικό κενό, η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει τίποτα τέτοιο. Σύμφωνα με διασταυρωμένες πηγές, το μόνο που υπάρχει είναι ένα σχέδιο για την απελευθέρωση (σε συνθήκες έκτακτης ανάγκης) 3-4 δισ. ευρώ με τη μορφή αγοράς ελληνικών ομολόγων ή εγγυήσεων από κρατικές τράπεζες της Γαλλίας και της Γερμανίας."
(Via TO BHMA RSS FEED.)
ΛΑΟΣ: Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πρότασης ...
ΛΑΟΣ: Αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο πρότασης ...:
Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ άφησε ανοιχτό ακόμα και το ενδεχόμενο να προτείνει μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων, στη διάρκεια εφ' όλης της ύλης συνέντευξης Τύπου. Αναφερόμενος στα όσα είπε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο κ. Καρατζαφέρης σημείωσε ότι «μακάρι η κυβέρνηση να είχε 20 και όχι έναν Πάγκαλο».
Εξαπέλυσε επίθεση κατά της Γερμανίας, λέγοντας ότι «όποτε η χώρα μας ήρθε σε επαφή με τη Γερμανία, βγήκε ζημιωμένη», αναφέροντας την περίοδο του Όθωνα και της βαυαροκρατίας και την κατοχή.
«Μας χρωστάει η Γερμανία, δεν της χρωστάμε» είπε.
Εκτίμησε δε, ότι δέχεται πόλεμο το ευρώ από το δολάριο και ότι «η χώρα μας είναι το θύμα του πολέμου», ενώ πρότεινε να καλέσει η κυβέρνηση τις μεγάλες εταιρείες και να επιμηκύνει για πέντε έτη τις συμβάσεις στα δημόσια έργα.
Μπήκαμε στην ΕΕ ως ισότιμα μέλη και σήμερα είμαστε αποικία, συνέχισε, ενώ για την αντιμετώπιση της κρίσης είπε ότι αν η Ελλάδα έχει να επιλέξει μεταξύ Ευρώπης και ΔΝΤ, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι προτιμότερο: «αντί για τρία χαλινάρια, προτιμώ ένα».
Αναφέρθηκε στην επίθεση που δέχεται η Ελλάδα από μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας, υποστηρίζοντας ότι «πατούν στο έλλειμμα και το χρέος για να μας επιτεθούν. Όμως, το έλλειμμα άλλων χωρών είναι πολύ μεγαλύτερο από το δικό μας, ενώ το χρέος είναι λιγότερο από ό,τι είναι στις μισές χώρες της ΕΕ.
Ο κ. Καρατζαφέρης ανέφερε ότι μια χώρα «δεν πέφτει, όταν έχει έλλειμμα και χρέος, αλλά όταν δεν έχει παραγωγή. Το οποιοδήποτε άνοιγμα καλύπτεται αν υπάρχει δουλειά και εμείς δεν έχουμε παραγωγή, ούτε ανάπτυξη. Η επιβίωση της χώρας την προσεχή μακρά περίοδο, θα είναι ο δανεισμός».
Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ εκτίμησε ακόμη ότι στις 16 Μαρτίου θα κοπεί ο 14ος μισθός, επειδή έχει επιβληθεί και ότι η ΕΕ ενδιαφέρεται μόνο για το Σύμφωνο Σταθερότητας.
Πρότεινε, αντί μείωσης μισθών, να αυξηθεί για δύο χρόνια κατά μία ώρα το ωράριο εργασίας και να μην μειωθούν οι απολαβές, ενώ εξέφρασε φόβους «να μην 'πέσει' τράπεζα, καθώς τότε δύσκολα θα σταματήσει το ντόμινο».
Ζήτησε από την κυβέρνηση να εξασφαλίσει τη ρευστότητα των τραπεζών και πρότεινε να θεσπιστούν κίνητρα για να έρθουν χρήματα από το εξωτερικό, όπως η απαλλαγή από φόρο επιτοκίων για τρία έως πέντε χρόνια.
Συμφώνησε με την επιμήκυνση, κατά 2-3 χρόνια, των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης από τη στιγμή που το προσδόκιμο όριο ζωής αυξήθηκε κατά δέκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκαν τα όρια για τη σύνταξη, αρκεί «τα τέσσερα τελευταία χρόνια να δουλεύει ο εργαζόμενος τέσσερις ημέρες και όχι πέντε».
Πρότεινε, επίσης, την εναρμόνιση των τιμών των πολυεθνικών εταιρείων στην Ελλάδα με αυτές της Ευρώπης, τη δημιουργία «Τειρεσία Κερδοσκόπων» και την τιμή μαρκέ σε είδη πρώτης ανάγκης.
Επιπλέον, πρότεινε ομογενειακό δάνειο, μέσω ομολόγου, το οποίο να απευθύνεται στους Έλληνες της Διασποράς.
Αναφέρθηκε στους λαθρομετανάστες, υποστηρίζοντας ότι η Ελλάδα χάνει 10 δισ. το χρόνο από τα εμβάσματα, που στέλνουν στις χώρες τους και πρόσθεσε «να τα στέλνουν, αρκεί να είναι ενήμεροι φορολογικά και ασφαλιστικά».
Επιπλέον αναφέρθηκε στην εξωτερική πολιτική και χαρακτήρισε «λάθος του πρωθυπουργού» το ταξίδι στη Ρωσία, λέγοντας ότι «η Ρωσία ήταν μια όαση, που χάθηκε εξαιτίας της ΝΔ. Η Μόσχα σήμερα, απέκτησε ερωμένη, που λέγεται Αγκυρα»
Διευκρίνισε ότι στηρίζει τη χώρα και όχι την κυβέρνηση. «Ο Καρατζαφέρης είναι δεκανίκι της Ελλάδας και όχι του ΠΑΣΟΚ», είπε και πρόσθεσε ότι «το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί το πρόγραμμα του ΛΑΟΣ του 2004».
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)